
امروز تمرینی در مدیتیشن داشتم به اسم ”شکرگزاری”
این که چطور، روزانه، چند بار به یاد بیاوریم که بابت چه چیزهایی قدردان جهان اطرافیم. از سقف بالای سر بگیرید تا بدنمان.
ذهن ما، مدام در حال بازیگوشی بیرحمانهای است تحت عنوان "چی کمه؟ چی ندارم؟ چی رو از دست دادم؟" هدف این بازی، بازسازی احساس "خوشحال نبودن" است.
این که ریشهی احساس "خوب نبودن"، "کافی نبودن"، "مهم نبودن"، "ارزشمند نبودن" و "خواستنی نبودن" دوران کودکی و تجربهی زیست ماست، یک طرف.
طرف دیگر، لذت رنج شنیدن قصههای بدبختی ماست. این که آهای، دنیا، اطرافیان و خودم! من خوشحال نیستم ها. چون آن قدر که میخواهم پول ندارم، آن اندازه که برای رابطه مایه گذاشتم، او نگذاشت و روضهی من بدبخت خواندن بی پایان!
امروز به قشنگی گذشت. به کیف کوک، اندکی ورزش، فیلم دیدن، ایدهپردازی برای پادکست و استاپ موشن.
جملهای در میان مکالمات روز شلوغم، غمگینم کرد. یا شاید ناامید. خشم اندکی مرا گرفت که این هم شد زندگی؟
همه با هم زندگی است و ما، لازم نیست در فاز خشم، اندوه یا ناامیدی بمانیم. میتوانیم احساس نویی را جایگزین کنیم و از این تجربهی زیست لذت ببریم. زندگی صد سال اولش بهتر است اصلن!