
بعد از مدتها، جمعه را استراحت کردم. نه به جای شنبه، یکشنبه. به جای خودش.
دو ماه و خوردهای است خانهنشینم، مثل اکثر آدمهایی که میشناسم و دو سالی است، جمعهها یا مدرسهام یا سر کار. آخرین مشقم را دوشنبهی پیش تحویل دادم و آخرین پروژهام را دیروز. امروز، بعد از هفتاد، هشتاد روزی که غذای بیرون نخورده بودم، پیتزا سفارش دادیم، با نوشابه، با یک گلولههای خمیرپنیری پر کالریای و شیرینی کوکی شکلاتیای که نتوانستم لب بزنم.
من شش ماه است گیاهخوارم. با حذف گوشت قرمز شروع کردم و به مرور گوشت مرغ، ماهی و میگو را از بشقاب غذایم حذف کردم. هر روز بخشی از آشپزیم به درست کردن سالادهای جدید و طبخ پروتئینهای گیاهی می گذرد. در این میان، رستوران نرفتن و تغذیهی سالم خنگی، ذائقهام را بالکل تغییر داده است.
قبلترها، مراسمی داشتیم به نام "چاق بازی" یا "جشن شکم". ایدهی اصلی، تدارک دیدن شبی غذا محور با تاکید بر شکمچرانی و هر چه مضرتر بودن خوراکیها بود. با برادرم، شروین، از چیپس و پفک و نوشابه و پاستیل شروع میکردیم، با سوسیس بندری ادامه میدادیم و به بستنی شکلاتی دو صبح ختم میشد. کم و زیادش همین بود و یک نفس سریال میدیدیم، فرندز، ریک اند مورتی و وست ورلد.
امروز، بعد از تماشای فیلم اول، "ستاره ای متولد میشود" تصمیم گرفتیم پیتزا بخوریم. هم خانهام، امینه، وظیفهی خطیر سفارش آنلاین را بر عهده گرفت و من فیلم بعدی " شیوع" را انتخاب کردم. تاکید کردم، امینه، نوشابه، نوشابه بطری بزرگ یادت نرود. هر دو هیجانزده به انتظار رسیدن غذا نشستیم.
وقتی با بشقاب پیتزا و آن گلولههای پنیری پر کالری جلوی تلویزیون نشستم، غصهام گرفت که حیف، این کفاف چاق بازی امروزم را نمیدهد. اصطلاحی دارند همدانیها که "چشمت پشت سر غذا میدوئه" برای همین وقتهاست احتمالن. با ولع پیتزای گیاهی را خوردم و دو لیوان نوشابه. فیلم سوم "زندانیان" را هم دیدیم. الان چهار ساعتی میگذرد و هنوز معدهام که به خوردن سالادهای ملوس عادت کرده، حالش جا نیامده است.
آدمیزاد، بندهی عاداتش است. گاهی وقتی عاداتش را از یاد میبرد، زور میزند برشان گرداند. به شوق لذت گناه است یا خلق احساس خوش کاذب، نمیدانم. فقط من حالاحالاها پیتزابخور نیستم.