
صدای زوزهی باد هنوز در دشت میپیچید، اما من چیزی نمیشنیدم. روی زمین سرد نشسته بودم و نگاهم روی نقطهای قفل شده بود که سایهی مرد در آن حل شد. سرم پر از نجوا بود؛ پر از طنین آن صدای بم و مخملین.
ویل چند قدم دورتر ایستاده بود. سنگینی نگاهش را حس میکردم، اما برای چند ثانیه هیچکدام کلمهای نگفتیم.
ناگهان صدای خشخش قدمهایش آمد. سرش را بالا آورد و با اضطراب به اطراف نگاه کرد.
— یه چیزی اینجا درست نیست.
نگاهش کردم. هنوز گیج بودم.
— چی؟
جوابم را نداد. چند قدم با احتیاط به عقب برداشت و به زمین زیر پایش خیره شد.
— باید از اینجا بریم.
— بریم؟... چرا؟
این بار صدایش خشن و جدیتر شد:
— همین الان!
قبل از اینکه دلیلی بخواهم، زمین زیر پاهایمان لرزید.
لرزش آنقدر خفیف بود که اول فکر کردم تکانههای سرگیجهی خودم است. اما بعد، سنگهای ریز از شیب کنارمان لغزیدند.
ویل به سمتم هجوم آورد و مچم را چنگ زد.
— بدو!
— صبر کن، مورن...
— وقت نداریم!
مرا به دنبال خود کشید. بیاراده به پشت سرم نگاه کردم و نفسم در سینه خشکید. دشت داشت از هم میشکافت. زمین مثل پوستهی خشک و چرمی یک کالبد مرده، با صدایی مهیب دهان باز میکرد و ستونهایی از غبار از شکافها فوران میکردند.
ویل دستم را محکمتر کشید و با تمام توانی که در عضلاتم مانده بود دویدیم.
نمیتوانستم مانع چشمهایم شوم؛ میان دویدن، باز هم به عقب برمیگشتم. انگار منتظر بودم چیزی را میان آن فروریختن ببینم.
اما آنجا دیگر هیچچیز نبود. نه آن موجود بیچهره، نه آن زن با تاج شکستهاش، و نه آن سایهی مرموز.
فقط دنیایی بود که داشت خودش را تکهتکه میبلعید.
دروازه در میان مه دوردست پیدا شد؛ تنها خط ممتد و ثابت در دنیایی معلق.
ویل فریاد زد:
— نایرا! سریعتر!
یک قدم... دو قدم... و درست در آخرین ثانیه، هر دو خودمان را از دهانهی دروازه به بیرون پرتاب کردیم.
پشت سرمان آوار شد؛ صدای غرش خفهای آمد، انگار طاقی سنگین در خلأ فرو ریخته باشد. روی خاک سرد کوبیده شدم و چشمهایم را روی هم فشار دادم. چند لحظه بیحرکت ماندم و فقط به پتک ضربان قلبم در شقیقههایم گوش دادم.
ویل کمی آنطرفتر روی زانو خم شده بود و کف دستهایش خاک را چنگ میزد. مثل دو غریق که پس از دقایق طولانی به سطح آب رسیده باشند، بریدهبریده نفس میکشیدیم.
بهسختی سرم را بالا آوردم:
— چی... اونجا چی شد؟
ویل هنوز نفس کم میآورد:
— تو... از اون خاطره... رد شدی.
اخم کردم و تکیهام را روی آرنج انداختم.
— یعنی چی؟
کمی تکیهاش را صاف کرد، اما چشم از مهی که جای دروازه را پر میکرد برنمیداشت.
— اون دنیا به اون خاطره بند بود. وقتی ازش گذشتی، دیگه چیزی نگهش نمیداشت.
به خاکی که زیر انگشتانم جمع شده بود خیره شدم.
— پس داشت محو میشد.
ویل بیرمق تکانی به شانهاش داد:
— اگر چند ثانیه تعلل میکردیم، همراهش محو میشدیم.
نفس سردی بیرون دادم:
— پس شانس آوردیم.
ویل زمزمه کرد:
— خیلی بیشتر از چیزی که فکرش رو می کنی.
— سرپایید؟
طنین آشنای صدایی در سکوت درختان باعث شد تکانی بخورم.
سایهای تیره بیصدا میان تنهی درختان کهنسال حرکت کرد و چند قدم جلوتر ایستاد. مورن بود. حضورش مثل تکیهگاهی از سنگ، سنگینی بار روی سینهام را کمتر کرد.
— مورن...
نگاه تیزش در چند ثانیهی کوتاه، سر تا پای هر دوی ما را کاوید؛ ارزیابی صامت و سرسختانهای برای پیدا کردن ردی از جراحت. وقتی چیزی ندید، بدون مکث رویش را برگرداند:
— حرکت کنید.
پشت سرش راه افتادم، اما ذهنم پر از گرههای بازنشده بود.
گامهایم را تند کردم تا شانهبهشانهی او شوم:
— مورن؟
بدون چرخش سر، کوتاه پاسخ داد:
— بله؟
— اونجا... واقعا همهچیز فقط در یک خاطره خلاصه میشد؟
— بله.
— پس اون حضور... اون موجود چی بود؟
صدای له شدن شاخههای خشک زیر پوتینهای سنگینش تنها پاسخ اولیه بود.
— عارضهای که روی اون خاطره ریشه دوونده بود.
سرعتم را کم کردم؛ دلخور از ایجاز کلافهکنندهاش.
— این بیشتر شبیه پنهانکاریه تا جواب.
صدای ویل از پشت سر با خندهای کوتاه همراه شد:
— بیهوده تلاش نکن، همیشه جوابهاش همینقدر بخیلانهست.
برگشتم و نگاهش کردم:
— یعنی تو هم نمیدونی؟
ویل دستهایش را کمی بالا برد:
— منم همه چیز رو نمیدونم نایرا.
حس غریبی از سبکی زیر پوستم دوید. رهایی از آن جهان خاکستری، جسارتی در لحنم میکاشت که تا آن روز نداشتم.
به نیمرخ سنگی مورن خیره شدم:
— فکر میکنی سایهای که اونجا موند هم از بین رفت؟ صدای محکمی داشت... حیف شد اگر زیر آوار مونده باشه.
گامهای مورن برای لحظهای کوتاه لغزید. نگاه اریب و کدرش از روی شانه به سمتم سرید:
— الان داری برای چیزی دلسوزی میکنی که حتی ماهیتش رو نمیشناسی؟
ابروهایم را بالا انداختم و نگاهش را با آرامش پس زدم:
— دلسوزی نیست. فقط برام جالب بود. خیلی مطمئنتر از تو حرف میزد.
گوشهی لب مورن در انقباضی سرد تکان خورد:
—بعضی صداها فقط بلندتر حرف میزنن، نه اینکه بیشتر بدونن. نایرا، بحث رو تموم کن.
لبخند کمجانی روی لبم نشست. بیآنکه پاسخی بدهم، دو قدم از او جلو افتادم و نگاهم را به فضای اطراف دوختم.
این جنگل با هر تصویری که در خاطر داشتم بیگانه بود. ساقهها تنومند، مرطوب و کهن بودند. نوری بیرنگ و نقرهای از شکاف شاخههای درهمپیچیده سرازیر میشد و خطوطی شبحگون روی خاک میانداخت.
دستم را روی پوستهی یکی از برگهای پهن کشیدم؛ خنک و دارای رگههای شفاف بود. ناخودآگاه ساقه را کشیدم و آن را چیدم.
هنوز انتهای برگ میان انگشتانم بود که درست از موضع بریدگی، نقطهی ریزی باز شد و ساقهای تازه، تر و درخشانتر، در عرض چند ثانیه جوانه زد و رویید.
با چشمهایی گردشده انگشتانم را عقب کشیدم:
— دیدید؟
ویل نزدیک شد:
— چی رو؟
— خودش رو ساخت... به همین سرعت.
کنجکاوی بر ترسم چیره شد. به سمت درخت دیگری رفتم. دست زدن به تنهها حس لمس نبضی دوردست را منتقل میکرد؛ رگههایی از نوری ضعیف زیر پوستهی گیاهان تپش داشتند و شاخهها گویی حضور خون را حس کرده باشند، آرام تنفس میکردند.
تا اینکه جلوی درختی مشخص میخکوب شدم.
شاخصههایش... خطوط نامنظم شاخهها و رنگ مات میوههای خوشهایاش، ناگهان پردهای از غبار را از خاطرم کنار زدند.
دستم در میان هوا لرزید و معلق ماند. غریزهام مدام فریاد میزد که دستدرازی به عناصر ناشناخته جنون است.
ویل پشت شانهام مکث کرد:
— بوی فریبندهای داره، اما بهتره ریسک نکنی.
مورن که قدمهایش را متوقف کرده بود، به آرامی به درخت خیره شد. نگاهش از همیشه عمیقتر بود.
— بچین نایرا.
با شک سر چرخاندم:
— اما نمیدونم ممکنه چه اتفاقی بیفته؟
چند قدم نزدیک شد، چشم در چشمم:
— این بار فرق می کنه. این همون درختیه که گوشهی حیاط قدیمیتون ریشه داشت.
حرفش مثل تکانهای از اعماق آبهای یخزده بود.
— چی گفتی؟
— یادت نیست؟
دوباره به بافت برگها چشم دوختم. گرمای عصرهای دور، بوی خاک آبپاشیشده و تصویر دستهایی کوتاه که برای رسیدن به شاخهها بالا میرفتند، به ذهنم هجوم آوردند. احساسی غلیظ و سنگین در حنجرهام دوید؛ از سر رنج عمیق سالهای ازدسترفته. انگشتانم دور ساقهی میوه حلقه شد و آن را چیدم. بافت آشنای پوستش زیر سرانگشتانم زنده شد.
بدون مکث، آن را به دندان کشیدم. طعمش... دقیقا طعم خانه بود.
مورن نگاه کوتاهی به من انداخت، بدون کلمهای راه افتاد و من نیز با میوهای در مشت، پشت سرش قدم برداشتم.
هوا بهسرعت رو به تاریکی رفت. جنگل رنگ باخت و سایهها میان تنهی درختان باستانی درازتر و وهمانگیزتر شدند. پاهایم از فرسودگی راه سنگین شده بود که ناگهان مورن متوقف شد.
قدم هایم را متوقف کردم و نگاهش کردم:
— چی شد؟
مورن حرفی نزد؛ فقط به روبهرو خیره بود.
مسیر نگاهش را دنبال کردم و نگاهم از میان شبکهی شاخهها عبور کرد. نفسم در سینهام منجمد شد.
درست روبهروی ما، در دل تاریکی مطلق، یک هیولای سنگی قد کشیده بود.
یک قلعهی عظیم و باستانی. دیوارهای بلندش تا سیاهی آسمان بالا رفته بودند. ساکت، سرد، با پنجرههای باریک و توخالی که مثل چشمهای کور به ما خیره شده بودند.
با صدایی که به زحمت از گلو خارج میشد، پرسیدم:
— اینجا... کجاست؟
مورن سر چرخاند؛ چهرهاش در نیمسایهی شب ناخوانا بود.
— رسیدیم.
ابروهایم در هم رفت:
— کجا؟
دستش را به سمت آن دژ خاموش تکان داد:
— از اینجا به بعد...
مکث کوتاهی کرد؛ نگاهش مثل تیغی بر تنم کشیده شد:
— اینجا خونه ی توئه.
_ خونه؟
_ بله
به درهای چوبی غولپیکر و سکوت مرگبار قلعه نگاه کردم، و بعد به مورن.
طعم شیرین میوهی حیاط کودکیام در دهانم مانده بود، اما با طعم گس و سنگین ترسی ناآشنا آمیخته میشد. با این حال، چارهای نبود؛ قدم در پیاش گذاشتم و به سمت تاریکی مطلق قلعه روان شدم.