درهای عظیم چوبی که گویی با آهن کهنه طوقه خورده بودند، بدون کمترین صدایی رو به تاریکی درون باز شدند.
پا که به داخل گذاشتم، اولین چیزی که نفسم را برید، سکوت بود؛ سکوتی غلیظ، سنگین و باردار، مثل سالنی که هزاران نفر در آن ایستاده‌اند اما همه هم‌زمان نفس‌هایشان را حبس کرده‌اند. بوی سنگ نم‌کشیده، موم عسل و خاکستر چوب سوخته در هوا معلق بود؛ بویی قدیمی که به‌طرز عجیبی غریب نبود.
سقف‌های طاق‌دار و جناقی آن‌قدر بلند بودند که در سایه‌روشن تاریکی محو می‌شدند. در امتداد دیوارهای سنگی صیقلی، مشعل‌هایی با پایه‌های برنجی تیره‌رنگ قرار داشتند که شعله‌هایشان کم‌فروغ اما ثابت می‌سوختند؛ نوری که فقط به اندازه‌ای فضا را روشن می‌کرد تا خطوط مجسمه‌های مرمری کهن با چشم‌های خالی، و پنجره‌های باریک و کشیده‌ای که شیشه‌های دودی‌رنگ داشتند، دیده شوند.
اینجا قطعا یک قلعه‌ی باستانی بود، اما برخلاف هیبت خاکستری و تهدیدآمیزش از بیرون، در درونش سرما به استخوان نمی‌نشست. یک جور گرمای پنهان، حسی نامتعارف از یک پناهگاه لابه‌لای این سنگ‌ها نفس می‌کشید؛ حسی شبیه دژاوو که موهای تنم را سیخ می‌کرد.
صدای پوتین‌های ما تنها صدایی بود که سنگفرش سالن بزرگ را بیدار می‌کرد. ویل کنارم راه می‌رفت، اما تمام انقباض عضلاتش، آن شتاب‌زدگی و چشم‌های هراسانش در بیابان، محو شده بود. شانه‌هایش پایین افتاده بودند و صورتش آرامشی را نشان می‌داد که تا به حال در او ندیده بودم.
ناگهان ایستاد. نگاهش به راهرویی فرعی افتاد که با فرشی زرشکی‌رنگ و کهنه تزیین شده بود. نفسش را چنان کش‌دار و آسوده بیرون داد که انگار کیسه‌ای سنگین را از دوشش برداشته باشند.
— آه... بالاخره خونه!
با ناباوری نگاهش کردم. به این دیوارهای سنگی عظیم، به این تاریکی سنگین.
— خونه؟!
ویل با نیشی باز که خستگی از گوشه‌هایش می‌چکید، برگشت:
— اتاقم... تخت خودم... امشب بالاخره می‌تونم بدون اینکه نگران تکه‌تکه شدن باشم، کپه مرگم رو بذارم!
بعد، قبل از اینکه نگاه مات و مبهوت من به اعتراض باز شود، نگاهی مهربان و گذرا به صورتم انداخت:
— نگران نباش، نایرا. تو هم اینجا جات امنه.
دهان باز کردم که بگویم «ولی من حتی نمی‌دونم اینجا کجای...» که بدون آنکه کلامی بر زبان بیاورد، در تاریکی راهرو فرو رفت. گویی این دیوارها، تنها پناهگاهی بودند که تا امروز شناخته بود. دستی در هوا تکان داد و گفت:
— شب بخیر!
و قبل از اینکه کلمه‌ای از دهانم بیرون بیاید، مثل یک تکه سایه محو شد.
پلک زدم. مانده بودم بخندم یا حرص بخورم.
حالا فقط من بودم و مورن. و آن سکوت ممتد.
به قامت بلندش که هنوز شنل سیاهش روی شانه‌هایش موج برمی‌داشت نگاه کردم.
— ولی من اینجا رو نمی‌شناسم، مورن.
قدم‌هایش منظم و بی‌عجله بود. نگاهم نکرد. فقط مستقیم به جلو می‌رفت.
کلافه شدم. تندتر راه رفتم تا کنارش قرار بگیرم.
— پس من باید کجا بمونم؟ اصلا چرا باید بمونم؟ من هنوز نمی‌دونم قراره اینجا چی کار کنم... چه اتفاقی داره برای من می‌افته؟
مورن ایستاد. چرخش نگاهش به سمتم، مثل همیشه آرام بود؛ با همان چشم‌هایی که انگار قرن‌ها حادثه را دیده‌اند و هیچ‌چیز دیگر نمی‌تواند شگفت‌زده‌شان کند.
با صدایی پایین، بم و مخملین گفت:
— لازم نیست امشب جواب همه‌چیز رو پیدا کنی، نایرا. امشب قرار نیست چیزی رو بفهمی.
لحنش دستوری نبود، اما چیزی درون آن بود که عضلات منقبض ذهنم را شل می‌کرد.
دستش را به آرامی به سمتم آورد. انگشتانش محکم اما با طمأنینه بازویم را هدایت کردند و مرا به سمت یک راهروی طولانی‌تر و پهن‌تر پیش بردند؛ راهرویی که در هر دو طرفش، درهای چوبی یک‌شکل با دستگیره‌هایی از جنس برنز کدر دیده می‌شدند.
اولین در در سمت راستم بود. غریزه‌ام فعال شد؛ انگشتانم را روی دستگیره‌ی سردش گذاشتم و آن را پایین کشیدم.
تکان نخورد. قفل بود.
شانه‌ای بالا انداختم. شاید یک کمد قدیمی یا انبار بود.
دو قدم بعد، در دوم. دستگیره را فشردم.
سفت و صامت؛ حتی میلی‌متری حرکت نکرد.
سریع دستم را به در سوم رساندم و با فشار بیشتری تکانش دادم. همان نتیجه. قفل کامل.
ابروهایم در هم رفت و از کلافگی به مورن خیره شدم:
— چرا همه‌شون قفلن؟ مگه اینجا متروکه‌ست؟
مورن که یک قدم جلوتر ایستاده بود و با طعنه‌ای ظریف در چشمانش بازی مرا تماشا می‌کرد، بدون اینکه سرزنشم کند، گفت:
— همه‌شون برای تو نیستن.
اخم‌هایم عمیق‌تر شد.
— پس برای کی‌ان؟
نگاهش برای لحظه‌ای به چوب کهنه‌ی در سوم کشیده شد. عمیق و دست‌نیافتنی.
— برای چیزهایی که هنوز نمی‌شناسی.
قلبم ضربه‌ی ریزی زد. سایه‌ها... خاطره‌ها... آیا پشت هر در، چیزی شبیه به آن ترومای لعنتی یا شاید آن زن با تاج شکسته حبس شده بود؟
طاقت نیاوردم.
— یعنی... وقتی بشناسمشون، باز می‌شن؟
مورن مکث کرد. سرش را آرام کج کرد و همان لبخند محو و اعصاب‌خردکن همیشگی‌اش روی خط باریک لب‌هایش نقش بست:
— وقتی وقتش برسه.
نفسم را با صدایی شبیه به فوت بیرون دادم و چشم‌هایم را در حدقه چرخاندم. راز، پشت راز. انگار این مرد قرارداد بسته بود که هیچ جمله‌ای را بدون ابهام تمام نکند.
مورن صدای کلافگی‌ام را شنید و این بار لبخندش کمی بازتر شد، هرچند زود مهارش کرد. با لحنی که شوخی گزنده‌ای در آن حس می‌شد گفت:
— کنجکاوی و فضولی کردن توی راهروها رو بذار برای فردا.
خواستم جواب دندان‌شکنی بدهم، اما قبل از اینکه کلماتم ردیف شوند، او نیم‌قدم به عقب برداشت. به چشمانم نگاه کرد، با حرکتی مؤدبانه و آرامشی نجیبانه به انتهای راهرو اشاره کرد.
نه دستوری در کار بود و نه تحکمی.
لحنش آن‌قدر نرم و سنجیده شد که اعتراف می‌کنم برای چند ثانیه زبانم بند آمد:
— اگر اجازه بدی... اتاقت رو بهت نشون بدم.
کمی مات ماندم.
این سوی جنتلمن و محترمش، هر بار غافلگیرم می‌کرد.
مکث کردم، بعد سرم را با تکانی نامحسوس پایین انداختم و بی‌صدا هم‌پایش شدم.
به آخرین در در انتهای راهرو رسیدیم. چوب این یکی تیره‌تر بود و حس کهنگی متفاوتی داشت. مورن دست روی دستگیره گذاشت. صدای چرخش نرم زبانه‌ی قفل، مثل یک آکورد موسیقی در راهرو پیچید.
در به آرامی باز شد.
انتظار یک دخمه‌ی تاریک یا یک انبار مخوف سنگستان را داشتم، اما نگاهم به نوری نقره‌ای روشن شد. برخلاف هوای ساکن راهرو، اینجا نسیم محوی جریان داشت. یک پنجره‌ی بزرگ و هلالی، تمام قاب روبه‌رو را گرفته بود که از آن، ماه کامل روی تختی با ملافه‌های ضخیم و تیره می‌تابید. یک میز چوبی ساده کنار دیوار، یک قالیچه‌ی بافته‌شده‌ی نرم کف زمین و یک صندلی دسته‌دار که کنار یک شومینه‌ی خاموش قرار گرفته بود.
ساده بود؛ اما برخلاف سردی استخوان‌سوز راهروها، اینجا هوا انگار از نفس کسی گرم شده بود. بوی ملافه‌های تمیز و خاک گرم، اولین چیزی بود که عضلاتم را به تسلیم واداشت.
چند قدم جلو رفتم و دستم را روی لبه‌ی میز چوبی کشیدم. نور ماه روی پوستم نشست. بعد برگشتم و با شگفتی به مورن که هنوز در آستانه‌ی در ایستاده بود و نگاهم می‌کرد، خیره شدم.
— این... اتاق منه؟
مورن تکیه‌اش را به چارچوب چوبی داد. سایه‌ی سقف روی نیمه‌ی بالایی صورتش افتاده بود، اما چشم‌هایش در تاریکی مثل دو نقطه‌ی براق برق می‌زدند.
مکثی کرد؛ مکثی که انگار هزار حرف ناگفته پشت آن انبار شده بود.
و بعد، با همان صدای آرام و مبهمش گفت:
— فعلا.
