
مورن در را پشت سرش بست، اما همانجا ایستاد و وارد اتاق نشد. چند لحظه به آینه خیره ماند و بعد نگاهش را به من دوخت.
ـ با کسی حرف میزدی؟
صدایش آرام بود، اما نگاهش نه. انگار در صورتم دنبال چیزی میگشت؛ نشانهای که خودش هم نمیدانست چیست.
سعی کردم نگاهم را از آینه بردارم.
ـ چیزی شده؟ چرا اومدی توی اتاقم؟
جوابی نداد. فقط چند قدم جلو آمد و دستش را بهسمتم دراز کرد.
لحظهای به دستش خیره ماندم. بعد دستم را در دست او گذاشتم.
مرا تا کنار تخت همراهی کرد و هر دو نشستیم. دستم هنوز میان انگشتانش بود؛ نه آنقدر محکم که نتوانم رهایش کنم، اما انگار هیچکداممان هم عجلهای برای این کار نداشتیم. سکوتی میانمان نشسته بود و هر دو منتظر بودیم دیگری آن را بشکند.
مورن نفس عمیقی کشید.
ـ فکر میکنم باید با هم حرف بزنیم.
نگاهش کردم.
ـ اتفاقا منم میخواستم باهات حرف بزنم. فقط هنوز نمیدونم از کجا شروع کنم.
ـ میدونم. این روزها چیزهای زیادی برات روشن نشده. شاید حتی بیشتر از قبل سردرگم شده باشی.
ـ بیشتر از قبل؟ اما من فکر میکردم بالاخره دارم به جوابها نزدیک میشم.
انگشتهایش دور دستم کمی جمع شدند، فقط بهاندازهای که متوجه اضطراب پنهانش شوم.
ـ میفهمم چرا کلافهای. میفهمم چرا گاهی به حرفهای من شک میکنی. اما نمیخوام این سردرگمی باعث بشه از من فاصله بگیری.
به دستهای گرهخوردهمان نگاه کردم. میخواستم بگویم همین حالا هم فاصلهای میانمان افتاده؛ فاصلهای از جنس تمام چیزهایی که نمیگفت. اما پیش از آنکه فرصت کنم، ادامه داد:
ـ اگه چیزی ذهنت رو مشغول کرده، از خودم بپرس. اگه راهی رو نمیشناسی، ازم کمک بخواه. حتی اگه فقط میخوای حرف بزنی... می دونی که من هستم، نایرا.مگه نه؟
هستم.
این کلمه را طوری گفت که انگار میترسید روزی دیگر نتواند آن را تکرار کند.
من همیشه به سمت مورن برمیگشتم. حتی حالا، با تمام تردیدهایم، هنوز میخواستم دربارهی آلریس با او حرف بزنم. پس چرا طوری رفتار میکرد که انگار ممکن بود هر لحظه از دستم بدهم؟
مورن دستم را رها کرد و نگاهش برای لحظهای به سمت درهای بستهی راهرو رفت.
ـ باید بیشتر از قبل مراقب باشی. همهی ساکنان این دنیا شبیه هم نیستن. بعضیهاشون ممکنه حتی بدون اینکه متوجه بشی، بهت آسیب بزنن.
ـ منظورت همون دریـه که باز کردم؟
نگاهش دوباره به من برگشت.
ـ آره.
ـ یعنی تو هم هنوز نمیدونی پشت اون در چی هست؟
ـ نه. و همین موضوع نگرانکنندهست.
ابروهایم در هم رفت.
ـ حتی تو که از اول ساکن اینجا بودی، نمیدونی هر اتاق متعلق به چه کسیه؟
مورن مکث کرد. برای لحظهای چیزی در چهرهاش تغییر کرد؛ انگار سؤالم او را به خاطرهای برده بود که قصد نداشت به آن نزدیک شود.
بعد، بیآنکه متوجه لغزش کلامش باشد، گفت:
ـ بعد از آخرین باری که از اینجا رفتی، تمام نظم اینجا از بین رفت.
دستم را از میان انگشتانش بیرون کشیدم.
ـ آخرین بار؟
مورن نگاهم کرد. سکوت کوتاهی میانمان افتاد.
ـ یعنی من قبلا اینجا بودم؟
جوابی نداد.
ـ مورن، من قبلا اینجا زندگی میکردم؟
نگاهش را پایین انداخت. در چهرهاش چیزی شبیه پشیمانی دیده میشد؛ یا شاید خستگی کسی که مدتها باری سنگین را به دوش کشیده است.
ـ چرا چیزی نمیگی؟
ـ فراموشش کن.
از جا بلند شدم.
ـ چطور فراموشش کنم؟ تو همین الان گفتی آخرین باری که از اینجا رفتم. این یعنی قبلا اینجا بودم. یعنی یه زمانی این قلعه رو میشناختم. یعنی...
صدایم ناخواسته پایین آمد.
ـ یعنی چیزهایی دربارهی خودم هست که تو میدونی و من نمیدونم.
مورن چیزی نگفت. آرام از جایش بلند شد.
ـ امشب خستهای. بهتره استراحت کنی. فردا دربارهاش حرف میزنیم.
ـ ولی من هنوز...
ـ شب بخیر، نایرا.
به سمت در رفت. درست پیش از خروج، برگشت و لحظهای نگاهم کرد. انگار حرف دیگری هم داشت؛ حرفی که شاید میتوانست چیزی را تغییر دهد. اما باز هم سکوت کرد و آن را با خودش برد.
در بسته شد.
چند لحظه به در خیره ماندم.
واقعا که! خودش گفت باید با هم حرف بزنیم، بعد درست وقتی رسیدیم به چیزی که ارزش حرف زدن داشت، تصمیم گرفت مکالمه را تمام کند.
فراموشش کن.
چه پیشنهاد عاقلانهای! انگار آدم میتواند چیزی را که همین چند لحظه پیش شنیده، به همین راحتی فراموش کند.
تازه، من هنوز حتی فرصت نکرده بودم حرف خودم را بزنم.
اسم آلریس دوباره به ذهنم آمد. فردا باید دربارهاش از مورن میپرسیدم. باید میفهمیدم چه چیزی در او هست که مورن اینقدر از روبهرو شدن با او طفره میرود. و اگر باز هم جواب نمیداد... این بار خودم دنبال جواب میرفتم.
روی تخت دراز کشیدم. خستگی مثل پتویی سنگین روی تنم افتاد. فکرهایم یکییکی از هم گسستند. آخرین چیزی که به یاد میآوردم، آینهای بود که در تاریکی اتاق برق کمجانی داشت.
بعد، درست در مرز خواب و بیداری، دستی موهایم را نوازش کرد.
لمسی آرام بود، اما نه آنقدر آشنا که بتوانم به آن اعتماد کنم. چیزی در آن بود که قلبم را فشرد؛ انگار دستی که مدتها پیش از دست داده بودم، دوباره به دنبالم آمده باشد.
خواستم چشمهایم را باز کنم، اما نتوانستم.
سعی کردم دستم را حرکت بدهم. بدنم سنگین و بیحس شده بود. انگار چیزی آرامآرام مرا از مرز خواب عبور میداد؛ به جایی عمیقتر، جایی که دیگر صدای افکارم به من نمیرسید.
ناگهان، خودم را از بیرون دیدم.
زنی کنار رودخانه نشسته بود. لباسهایش خاکی و پاره بودند و موهای آشفتهاش روی صورتش ریخته بود. دستهایش را در آب فرو میبرد و آب را به صورتش میپاشید، اما گریهاش بند نمیآمد. شانههایش با هر نفس میلرزید و انگشتانش بیقرار در آب حرکت میکردند؛ انگار چیزی را جستوجو میکردند که دیگر آنجا نبود.
چند لحظه طول کشید تا او را بشناسم.
آن زن من بودم.
نمی دانم چطور، اما ناگهان دیگر از بیرون تماشاگرش نبودم. خودم را کنار رودخانه حس می کردم؛ با صورتی خیس و نفسی بریده.
سرم را بلند کردم.
آن سوی رودخانه، قلعه ایستاده بود.
همان قلعهای که حالا در آن زندگی میکردم.
با دیدنش چیزی درون سینهام شکست. نمیدانستم چرا. دیوارهای سنگیاش برایم آشنا بودند، اما این آشنایی از جنس خاطره نبود؛ بیشتر شبیه زخمی بود که بدن به یاد داشت و ذهن از آن بیخبر مانده بود.
نگاهم به پنجرههای خاموش قلعه گره خورد.
دلم برایش تنگ شده بود.
برای جایی که نمیدانستم چه زمانی ترکش کردهام؛ برای چیزی که نمیدانستم چه بوده، اما تمام وجودم میدانست دیگر آنجا نیست.
آب رودخانه تصویرم را در خود منعکس کرد. چهرهام لرزید و با جریان آب از هم پاشید.
من هنوز به قلعه نگاه میکردم.
و چیزی در آن سوی رودخانه، هنوز رفتنم را به یاد داشت.