
سی و چهار سالگی؛ داره خیلی تند تند میگذره. اما ناراحتم نمیکنه! شاید گاهی دلم خواسته باشه جور دیگهای زندگی کرده باشم اما در مجموع مسیری که اومدم هم جالب بوده. توی این یک سال شمسیای که گذشت شاید بیشتر از هر زمان دیگهای درگیر شناخت بودم. شناخت برای من موضوع جذابیه.
امسال سال تو ذوق خوردن بود، هی میخورد تو ذوقم، از همه طرف. من البته به فال نیک میگیرم، اینا همه قراره یه معنی داشته باشه و یه چیز خوبی از توش کشف بشه.
امسال فهمیدم دلیل خیلی از استرسها و اضطرابهام نوعی کمالگراییه. با اینکه همیشه مطمئن بودم من آدم کمال گرایی نیستم اتفاقا. و معمولا هم وقتی با کسی صحبت میکردم دقت میکردم که ببینم دلیل اینکه چیزی رو به تعویق میندازه یا کاری رو نمیکنه چیه؟ و بهش میگفتم عزیزم میتونی کمال گرا نباشی. ولی خب متوجه شدم خودمم همین رو دارم. یه نگاه کردم به دوران کودکیم دیدم چرا نباید کمالگرایی داشته باشم. جای جای رفتار والدینم میتونه به وضوح همین نتیجه رو داشته باشه. پس امسال یکی از بهترین کارایی که باید بکنم اینه که دست از کمالگرایی بردارم.
متاسفانه امسال روز به روز به خشمم اضافه میشد، خشم های ناشی از تو ذوق خوردنها. یعنی میدونی تا یه سنی احساس میکنی که خب کم کم داری کنار میای و میشناسی ساز و کار دنیا و آدما رو. ولی خب اشتباه دقیقا همینجاست تو نمیفهمی ساز و کارها رو و هر لحظه ممکنه یه چیزی سورپرایزت کنه. در همین نقاط باید رجوع کنم به بودای شکم گنده درونم. پذیرش، کمی شوخی، کمی صبر، راه حل پیدا کردن.
من امسال میخوام توقعاتمو از همه چی کم کنم حتی خودم. دیگه زر زرِ میخوام فلان کنم بهمان کنم ندارم. فقط میخوام بتونم تمرکز کنم.
نسبت به سالهای دیگه کمتر نوشتم. شاید چون قراره سپیده یه تغییرات مشهودی و یا حتی نامشهودی بکنه.
سی و یک سالگی
سی و دو سالگی
سی و سه سالگی
*عکس رو فرهاد گرفته، فرهاد بهترین اتفاق این چند سال زندگیمه.