ویرگول
ورودثبت نام
سپیده سعید
سپیده سعید
سپیده سعید
سپیده سعید
خواندن ۶ دقیقه·۸ سال پیش

سی و دو سالگی

راستش اصلا حس و حال نوشتن نداشتم الان، ولی پارسال تصمیم گرفته بودم که شب تولدهام یه نوشته کوچیک بذارم ازینکه سالی که گذشت چیا یادگرفتم، سی و یک سالگیم رو توی مدیوم نوشته بودم.

الان که میخوام بنویسم یه حال کوفتی دارم، سی و دوسالگیم تقریبا بدون پدرجان گذشت و بسیار هم سخت گذشت. ولی تولد پارسالم پیشم بودن، و دیروزم به بغض و اشک مداوم و بی اختیار گذشت. اینارو میگم که اگه کسی شرایط مشابهی داره بدونه که اولین تولد بدون عزیزان حداقل برای من شبیه یه حمله‌ست، و هرچی به سالگرد نزدیکتر میشه به دلیل تشابه و همانند سازی با سال گذشته تحملش سختتر و تلختر میشه و اسم این حمله خاطرات هست "اثر سالگرد".

سالی که گذشت برای من شبیه پوزخند دنیا بود که باید به اجبار "از دست دادن" و "از دست رفتن" رو یاد بگیری، و امسال برای من پر بود از انواع "از دست دادن" ها در اندازه‌های کوچک و بزرگ، قابل‌تحمل و غیرقابل‌تحمل. ولی چیزی بود که امسال بیشتر از هر سال دیگه‌ای حضور و دردش رو تجربه کردم. اگرچه که فکر می‌کنم کمی قوی‌تر شدم ولی هنوز به مرحله بروز نرسیده. چیزی که امسال از خودم دیدم از همیشه ضعیف‌تر و حساس‌تر بودم، هرچقدر هم سعی می‌کردم چیز دیگری تظاهر کنم می‌دونستم که چندان توش موفق نیستم، از یه جایی به بعد دیگه تظاهر هم نخواستم بکنم. امسال بیشتر از هر سال دیگه‌ای مریض شدم، تقریبا ماهی دو سه بار، میخوام بگم سلامت روحی به شدددددددت روی جسمتون تاثیر میذاره، و البته برعکسش هم درسته.

برگردیم سر "از دست دادن" و "از دست رفتن" من عبارت دومی رو بیشتر مناسب می‌دونم، از دست دادن رو مقابل به دست آوردن میدونم، ولی از دست رفتن برام شبیه موهبت و نعمتی که سرنوشت بدون در نظر گرفتن کفایت و لیاقت شاخصی به ما هدیه کرده و بدون دخالت کفایت و یا لیاقت ازمون گرفته میشه، احتمالا هرکسی برای خودش موضوعات مشابهی می‌تونه پیدا کنه، رفتن بابا برای من شبیه از دست رفتن بود. الان که تقریبا 10 ماه از رفتنشون میگذره من هنوز نتونستم جای درد و زخمش رو بهبود بدم ولی شاید باور نکنید که از خودم انتظار داشتم بعد از 2 ماه بتونم هضم کنم. الان متوجه میشم خیلی مسخره‌ بوده، چنین چیزی غیرممکنه! اگه شرایط مشابهی دارید دست ازین انتظارات بیهوده از خودتون بردارید فقط ادامه بدین هرچقد شُل هرچقد خسته حتی گاهی وا بدین، ولی بدونین که بعدش بلند میشین.

توی سی و دو سالگی علاوه بر از دست دادن و از دست رفتن، رها کردن رو هم یاد گرفتم (البته نه خیلی خوب) یه جاهایی مجبور شدم برای اینکه خودم از دست نرم، رها کنم. رها کردن معمولا از جنس چیزای خوب نیست. رها کردن معمولا احساسات و تفکرات مخربی هستند که به شدت دوستشون داریم ولی اشتباهن و تنها کارشون تحلیل و فرسایش ماست، چیزایی مثل عصبانیت، خشم، توقع داشتن از دیگران، پیش‌بینی در شرایط متلاطم، منعطف نبودن، نپذیرفتن شرایط فعلی بیرونی.

کنار کشیدن از جمع دوستا و بی‌حوصلگی؛ اینا چیزایین که کش میاد. دو بار که از جمع دوستاتون کشیدین کنار بار سوم سراغتون رو نمیگیرن، چهار بار که بی‌حوصلگی کردین، بار پنجم باورتون میشه که نمیتونید اینکارو انجام بدین. هرچقدر هم براتون سخته یه هر از گاهی سعی کنین دوری کنید از چیزایی که ادامه دادنش حالتون رو بدتر میکنه و تو شرایط بدتری قرارتون میده. چندوقت پیشا یه راهکار برای فرار از بی حوصلگی که خودم ازش استفاده میکنم رو نوشتم اگه دوست داشتین یه نگاه بندازین.
دوستای خوب از بهترین نعمتهای زندگین، هرچی بزرگتر میشم بیشتر اینو میفهمم، امسال دوستامو کمتر دیدم و تاثیر منفیش رو روی روحیه و روال زندگیم به خوبی حس می‌کردم، با اینکه نمیخواستم این اتفاق بیفته ولی بی‌حوصلگی و خجالت کشیدن از اینکه بی‌حوصله دیده بشم منو هی از جمع دوستام دورتر کرد.

متاسفانه الان تو حالی‌ام که هیچ توقع و انتظار خاصی از زندگیم و سی و سه سالگی پیش روم ندارم، نمیدونم متاسفانه یا خوشبختانه! ولی میدونم تلاشم رو میکنم و سعی میکنم بیشتر ازش لذت ببرم. از رفتارها و انتظارات افراطی فاصله میگیرم، هرچیزی که در حد توان و کششم هست رو انجام میدم ولی به بهترین شکلش. امسال میخوام رو کتاب خوندن و بازخورد دادن کتاب تمرکز بیشتری بکنم، متوجه شدم هیچ فیدبک درستی ازکتابایی که خوندم هیچ جایی ثبت نکردم، بنظرم ثبت کردنش هیجان انگیزه.

امسال تصمیم دارم رو کار جدیدی تمرکز کنم، کنار آدمای جدید، و بدون شک با یه دنیای جدید آشنا شم.

غرور و تکبر و خودخواهی؛ من فکر میکنم بدون اینکه بخوام گاهی چنین رفتارهایی از خودم بروز میدم و خیلی دوست دارم یه کاغذ بزنم رو پیشونیم بگم من متنفرم ازین حالتا و اگه کاری می‌کنم که این حس رو میده متوجه‌م کنید. بعضی مواردش رو خودم هم متوجه میشم و در عین خجالت سعی می‌کنم یه فکری به حالشون بکنم. ولی قطعا اینارو ضعفایی می‌بینم که باید به مرور روشون کار کنم.

امسال یه چیزی رو در مورد خط قرمز هم صحبتی‌هام متوجه شدم، تاحالا بهش پی نبرده بودم. اونم مسخره کردن ظاهر آدمهاست. چیزی چندش آورتر ازین تو زندگیم ندیدم. به نظر من همه‌ی ما یه سری رفتارها و واکنشهای مسخره داریم که قابل مسخره کردن هم هست اتفاقا، و باز هم اتفاقا چه خوبه که بیشتر مسخره بشن. ولی رفتار از افراد جداست. یه رفتار همه‌ی اون آدم نیست، چیزی که مسخره میشه یه رفتاره نه اون شخص. ولی ظاهر، تمامیت فیزیکی یه آدمه که به هیچچچچ وجه هیچکس حق اظهار نظر و مسخره کردن نداره.

دوست عزیزم فرهاد، تمام سی و دوسالگی با صبر و حوصله کنار همدیگه بودیم و سعی کردیم شرایط همدیگه رو درک کنیم، یکی از بزرگترین دستاوردای دوستیمون اینه که هیچوقت باهم بحث و دعوا نداشتیم، دلخوریهامون در کسری از ثانیه مطرح و با یه راهکار تموم شد. خیلی خوشبخت بودم که سی و دوسالگیم کنار فرهاد گذشت، بی‌حد دوسش دارم و تا هرجایی که قراره باهم باشیم هواشو خواهم داشت. سالهای خوب زندگیتون رو بدون دوست سپری نکنید، اصلا مهم نیست چه تجربه‌هایی داشتین که در حال حاضر داره شما رو دور نگه می‌داره از یه دوستی جدید، زندگی خیلی کوتاهه که بخواین برای گذشته حرص بخورید.

دوستی چیز عجیب غریبی نیست، و اصلا شباهتی به توقعات عجیب و غریب از همدیگه نداره. دوستی فقط یه ریشه داره؛ دوست داشتن و درک کردن. و این فارغ از گذشته و آینده‌ست.

خونواده؛ هر کسی ممکنه خونواده خوب و یا ناخوبی داشته باشه. این ازون چیزاییه که برحسب لیاقت به کسی ندادن، و از هرنوعی که باشه ما رو متوجه یه سری مسئولیتها می‌کنه. من از نوع خیلی خوبش نصیبم شده (قطعا توی هر خونواده‌ای یه سری مشکلات هم هست!). هر سال که بزرگتر میشم مسئولیت بزرگتری در قبالشون دارم، دست بر قضا مسئولیت نسبت به خانواده‌ی اول خیلی موضوع پیچیده و غیرقابل تعریفیه، در لحظه باید متوجه شد که الان نقش من چیه؟! کجا باید خیلی مراقبت کنم، کجا باید کمتر مراقبتم رو بروز بدم. شاید یکی از چالشی‌ترین مسئولیتها و خالصترین محبتها تو زندگی هر فرد باشه که توش باید بیشترین هوش عاطفی رو بکار برد. چون افراد خونواده بدجوری به هم عادت دارن و عادت کردن همیشه راههای ارتباطی رو مبهمتر و پیچیده‌تر می‌کنه. امسال می‌خوام مسئولتر و باهوشتر باشم.

سفر رفتن؛ من سفر کم رفتم، خیلی کم. دوست دارم بگم امسال میخوام بیشتر سفر کنم ولی مطمئن نیستم با این اوضاع اقتصادی زیبا چقدر میتونم روش حساب باز کنم، ولی فعلا میذارمش جز کارایی که میخوام بکنم.

ورزش کردن؛ من امسال ورزش جز برنامه های زندگیم بود، ولی هیچوقت نتونستم خیلی زیادش کنم، چون مدام مریض میشدم، "ورزش مداوم رو به جای ورزش سخت" هم میذارم یکی از چیزایی که امسال حتما انجامش میدم، این شوق ورزش کردن اگرچه که به اندازه کافی تو ذوق هم خورده میشد رو مدیون آقای طبری عزیز دلم هستم.

خیلی درهم نوشتم، اگه تا اینجاش رو خوندین برای این درهم ریختگی عذرخواهی می‌کنم.

خلاصه اینارو امروز که 11 مرداده نوشتم، ولی سی و دو سالگیم 12 مرداد تموم میشه.




۱۰
۹
سپیده سعید
سپیده سعید
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید