ویرگول
ورودثبت نام
پرپل
پرپلگاهی هم مینویسیم که فقط از باری که توی سرمون میکشیم به این ور و اون ور خلاص شیم
پرپل
پرپل
خواندن ۱ دقیقه·۸ سال پیش

نقطه ای وارونه در شمال تهران

شهر انقدری دور بود که زیبا هم باشه. آدم ها اونقدری دور بودند که دروغ و تکبر و انتقام گرفتن هاشون به چشمم نیاد. خیلل کردم که هنوزم هستندآدم هایی که زیر و رو و گوشه کنارشون ، همش شکل هم باشه ها. اصلا همونی هستند که می بینم. دیگه نمی خواد شب ها قبل خواب فکر کنم که چه ها گفت و چه ها کرد و چه ها شد. خونه ها اونقدری دور بودند که پر از نور بودند و نور و نور. اینجا که بودم به خودم گفتم نگاااا چراغ خونه ها رو دل آدم ها روشن نگه می داره ها . انگار تو هیچ خونه ای کسی انتظارو نمیکشید و چشم ها از شادی برق میزد انگار تمام ستاره های کویر را یک جا قورت داده باشی . اینجا شبیه هیچ جا نبود. اصلا انگار در هیچ عرض و طول جغرافیایی ثبت نشده بود.به همین خاطر بود که باید بر می گشتم . برمیگشتم که به همه چیز نزدیک بشیم که خلاف حرف رو در عمل آدم ها ،از نزدیک ببینم. که زندگی شون کنم. برگشتم که شبا قبل از خواب فکر کنم به زیر و رو و گوشه و کنار آدم ها. انتظارو بکشم و بکشم و بکشم. و یادم باشه که تووی زندگی وارونه ی این روزهای ما آدم ها ، دل مهم هست و دل و دل! دل اگر آبی بسوزد و بازی در نیاورد شمال و جنوب شهر که هیچ، قطب شمال و جنوب هم میشود دونقطه ی بی ارزش روی نقشه ی قراردادی این به اصطلاح کره ی زمین!

۰
۰
پرپل
پرپل
گاهی هم مینویسیم که فقط از باری که توی سرمون میکشیم به این ور و اون ور خلاص شیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید