صدایی توی سرم پیچید. برگشتم و به عقب که نگاه کردم فقط تصویر بود تصویر و تصویر. هر تکه از خودم به کناری افتاده بود. تلاش برای جمع کردن تکه تکه های من همانند تلاش برای بیرون کشیدن اجساد پرواز هواپیمایی آسمان به مقصد نمیدانم کجا بود که حداقل دو ماه طول کشید. هر تیکه از خودم کف پایم فرو می رفت و درد به مغز استخوان هایم نفوذ میکرد مثل تو بوی تو در مشام و طعم بدبختی که هر چه مزه مزه میکردم شبیه چیزی جز جهنم نبود. حتی خاطراتت هم مرا از هم فرو می پاشد. واای از روزی که از جایی رد شوم و بویی شبیه بوی تو بیاید. وای به روزی که حسم مرا به جایی ببرد که از آنجا گذشتی. در سرم کسی میخواند من بی تو چنانم تو چونی بی من؟ حال و روزت مبارک است؟ راستی تو هم مثل پرواز هواپیمایی آسمان بعد از من از هم پاشیدی یا من فقط به درک واصل شده ام؟ راستی حال دلت خوب است ؟ راستی چطور میتونی پیرهن خاکستری ات را تن کنی؟ یادم نمی افتی ؟ خوش بحالت چرا که من حتی در خودم هم تورا میبینم.