یادمه پارسال ها حس و حال بیشتری داشتم و یه پستی چیزی میذاشتم روز معلم به بقیه ی دوستام که معلم هستن تبریک میگفتم و تگ شون می کردم. ته دلم از اینکه معلمم خوشحال بودم ، هی کپشن میکردم اگه باز به دنیا بیام باز هم معلم میشم و فلان. اما امسال هیچ حسش نیست. انگار فهمیدم که از تدریس زبان خارجه که هیچ بگذریم ، حتی از ته لکچر های چندین و چند دقیقه ایم سر کلاس واسه بچه ها چیزی در نمیاد. نمیدونم اشکال کار از منه ، بچه ها یا کجا که مغز بچه ها رو به سمت مصرف گرایی، همچشمی ، حسادت و خود برتر بینی و امثالهم می برد که ما هر چی هم که بگیم کیسه پلاستیکی موقع خرید نگیرید یا اینکه شماها با ۱۰ سال سن هر لحظه مشغول انتخاب از بین خوب و بد هستید و از الان تمرین کنید مسئولیت انتخابتون و بپذیرید یا مثلاًبرای چیزهای بی ارزش اشک نریزید. قوی باشید. جواب نمی دهد که نمی دهد که نمی دهد. در ۹ سال گذشته هیچ سالی به قدر و اندازه ی امسال نسبت به معلم بودنم بی تفاوت نبوده ام!! ماهیت کار فرسایشی مونه یا عصاب تحلیل رفته مشخص نیست.