یکی از دوستان سوال کردند:
سلام وقت بخیر آقای سمیعی، شما فرموده بودین که بعد از اون ویدیوی کذایی انفجار بندرعباس، دونالد کودککش تغییر لحن داد و در ادامه شاهد اون تفاهمنامه نمایشی بودیم، پس چطور الآن عملاً تحریک میکنه که به اون سمت حرکت کنیم؟
اما در خصوص پیشفرض که ایران پیشدستی کنه در ماجرای کوه کلنگ و امریکا روایت ایران رو تایید، جدای از اوج تحقیر ملی و سرافکندگی که پیش میاد در جامعه، چه منفعتی داره که توافق و همکاری نخواهد داشت؟ کشورهای منطقه از کشوری که بهش حمله اتمی شده قراره تبعیت کنن!؟ قابل درک نیست برام.
نکتهی بعدی علنی شدن توان اتمی ایران همونطور که اشاره کردین یک موج منطقهای غیرقابل کنترل بهراه میاندازه و نه آمریکا نه کل جهان توان جلوگیری از پیامدهای اون رو ندارن، پس چرا دست به چنین ریسکی میزنن که هم از لحاظ امنیت و هم اقتصادی براشون کشنده است؟
یکشنبه هفته پیش رو یازدهم مرداد است. در روز 11 مرداد 1369 ارتش بعثی عراق به دستور صدام حسین به کویت حمله کرد و صدام اعلام کرد کویت یکی از استان های عراق محسوب می شود.
این اقدام صدام موجب وحشت سایر کشورهای عربی در جنوب خلیج فارس شد و همین ضعف و وحشت عربستان و دیگر اعضای مجلس تعاون دول خلیجی موجب شد نه تنها ائتلاف نظامی به سرکردگی آمریکا به منطقه وارد شده و در 9 اسفند 1369 با آغاز عملیات «طوفان صحرا» ارتش عراق را از کویت بیرون نمایند، بلکه پس از آن هم نیروهای آمریکایی در منطقه باقی ماندند و در پایگاه هایی که امروز زیر آتش تسلیحات ایرانی قرار گرفته اند مستقر شدند.
در آن زمان صدام تهدید کرد در صورت ورود آمریکا به جنگ علیه عراق، نه تنها چاه های نفت کویت و عربستان را به آتش خواهد کشید، بلکه اسرائیل را هم زیر ضرب حملات موشکی خواهد برد.
آمریکاییها از تهدید صدام نترسیدند و آمدند، و صدام هم به وعید خود عمل نمود و هم چاه های نفت را به آتش کشید و هم اسرائیل را موشکباران نمود.
واکنش اسرائیل در آن مقطع بسیار جالب بود. همان اسرائیل که به شدت معتقد به برتری در تصاعد تنش است و حتما باید سنگ پرانی را با گلوله و توپ و بمب و موشک پاسخ دهد، در مقابل حملات موشکی صدام سیاست خویشتنداری و صبر استراتژیک را در پیش گرفت.
هدف صدام از موشکباران اسرائیل این بود که درگیری با آمریکا در کویت را به صورت افقی گسترش دهد و آتش جنگ را به اسرائیل بکشاند. به این ترتیب، صدام امیدوار بود جنگ به صحنه درگیری «ملت عربی» با «دشمن صهیونیستی» تبدیل شود. لذا هر کس در کنار آمریکا و مقابل صدام قرار می گرفت در عمل متحد و همراه اسرائیل محسوب می شد. صدام با این سیاست تلاش داشت کشورهای عربی منطقه ای را از همراهی با آمریکا منصرف نماید.
سیاست صبر راهبردی اسرائیل هم در آن مقطع با هدف خنثی کردن همین استراتژی صدام بود و اتفاقا بسیار موثر هم واقع شد. عدم ورود مستقیم اسرائیل به درگیری با عراق موجب شد تا دست دولت های عربی برای همراهی با آمریکا و حمایت از دولت مخلوع کویت برای سرکوب و اخراج عراق از خاک کویت باز بماند. و نتیجتا صدام در برابر آمریکا تنها ماند و به سرعت شکست خورد.
هدف اصلی صدام بسیار واضح و مشخص و مبرهن بود. صدام نه به دنبال درگیری با آمریکا بود و نه تمایلی به جنگ با اسرائیل داشت. هدف صدام ضمیمه کردن کویت به خاک عراق بود. حمله به اسرائیل برای صدام تنها یک ابزار پوششی بود تا اشغال کویت را مشروع جلوه دهد.
سیاست صدام در 11 مرداد ماه سال 1369 بسیار ناشیانه و حساب نشده بود. اما سیاست جمهوری اسلامی ایران در 9 اسفند 1404 بسیار حساب شده و دقیق و حرفه ای برنامه ریزی شده بود.
بر خلاف صدام که همه به وضوح می دیدند با قصد اشغال کویت وارد درگیری با اسرائیل شده، در خصوص ایران باور عمومی این است که اسرائیل به ایران حمله کرده و ایران برای دفاع از خود تهدید به اشغال کویت نموده است.
سه شنبه هفته آینده 13 مرداد ماه و مصادف با اربعین حسینی است. مراسم راهپیمایی اربعین در سال های اخیر به یکی از شکوهمندترین رژه های اقتدار برای ایران و محور مقاومت با ماهیت شیعه انقلابی تبدیل شده است. به گونه ای که بعنوان مثال در سال گذشته شاهد حضور خیره کننده 21 میلیون نفر در راهپیمایی اربعین بودیم.
هیچ ارتش مدرن و پیشامدرن در طول تاریخ هرگز نتوانسته چنین رژه پر تعدادی از هواداران خود برگزار نماید. حجم انبوه زوار اربعین که بارها در سال های اخیر از ایران به عراق سرازیر شده اند، فی نفسه نشان دهنده عمق یکپارچگی دو ملت و دو دولت است. افزون بر آن، از نظر لجستیکی انتقال چنین حجم انبوهی از زوار خود گویای توان مدیریتی و اجرایی خارق العاده است که همچنین نشان دهنده اعتماد به نفسی ناشی از یک اقتدار سیاسی سخت مستحکم است.
آمار زوار راهپیمایی اربعین حسینی بین 20 تا 23 میلیون نفر است که در مدت کوتاه 10 روز از ایران و پاکستان و افغانستان و دیگر کشورها بسیج شده و به شیعیان عراقی ملحق می شوند.
این در حالی است که مراسم حج و زیارت بیت الله الحرام در عربستان سعودی دارای سقف دو و نیم تا 3 میلیون نفر در سال است. مقامات سعودی عمدا این سقف را محدود و پایین نگه داشته اند، چون از عواقب سرازیر شدن تعداد بیشتری از زوار به قلمرو سیاسی خود می هراسند. این هراس از طرفی ناشی از محدودیت های لجستیکی و ناتوانی از مدیریت تعداد بیشتر زوار است، و از طرف دیگر ناشی از ناتوانی از کنترل سیاسی رفتار جمعیت انبوه زوار.
راهپیمایی اربعین حسینی امسال اندکی پس از مراسم تشییع پیکر رهبر شهید برگزار می شود. در حالی که تشییع میلیونی رهبر شهید که در عراق انجام شد، خود یک رژه پیروزی و نمایش اقتدار سیاسی بزرگ و شکوهمند بود.
پیش از رهبر شهید، هرگز چنین جلوه ای از نفوذ سیاسی رهبران ایران در عراق را ندیده بودیم و آخرین بار در زمان ترور ناصرالدین شاه قاجار بود که علمای نجف برای شاه شهید ایران مراسم ختم برگزار کردند.
پنجشنبه هفته آینده 15 مرداد ماه است. روزی که دقیقا وسط فصل تابستان داغ است و در عین حال، سالگرد بمباران اتمی هیروشیما. اولین بمب اتم که در جنگ واقعی استفاده شد در 15 مرداد بود. اولین کشتار جمعی با استفاده از بمب اتم که به دست آمریکا انجام شد در 15 مرداد بود. اولین انفجار هسته ای که تمام جهان شاهد آن بود در 15 مرداد بود. اولین بار در 15 مرداد بود که ایالات متحده آمریکا به جایگاه ابرقدرت جهانی دست یافت.
اگر قرار باشد سپاه پاسداران اولین انفجار هسته ای خود را آزمایش کرده و توان هسته ای ایران را به نمایش بگذارد، روز 15 مرداد از هر حیث بهترین زمان است. چه به صورت یک آزمایش هسته ای علنی، و چه به صورت انفجاری که به عنوان حمله اتمی آمریکا یا اسرائیل معرفی شود.
اکنون به این پرسش اساسی می رسیم:
در خصوص پیشفرض که ایران پیشدستی کنه در ماجرای کوه کلنگ و امریکا روایت ایران رو تایید، جدای از اوج تحقیر ملی و سرافکندگی که پیش میاد در جامعه، چه منفعتی داره که توافق و همکاری نخواهد داشت؟
روایت رسمی و اعلامی از سوی ایران این است که ما درگیر یک جنگ دفاعی هستیم و هدف ما ایجاد بازدارندگی و جلوگیری از تکرار حمله آمریکا و اسرائیل به ایران است.
لیکن این سیاست اعلامی با سیاست اجرایی لزوما یکی نیست. با توجه به مجموع شواهد و قراین به نظر می رسد سیاست اصلی و هدف راهبردی ایران از جنگ نه نابودی اسرائیل است و نه بازدارندگی در برابر حملات آمریکا. بلکه هدف اصلی گسترش نفوذ سیاسی ایران فراتر از مرزهای مصنوعی سایکس پیکو، و پایان دادن به سلطه استعماری غرب در خاورمیانه و تبدیل ایران به قدرت غالب در منطقه و نهایتا احیای مدل شاهنشاهی تاریخی ایران است که زمانی دربار هخامنشی در مرکز آن بود، زمانی اشکانیان، زمانی ساسانیان، زمانی سلاجقه، زمانی صفویان، زمانی نادرشاه افشار، زمانی قاجارها، و امروز هم جمهوری اسلامی ایران.
نکته دقیقا همینجاست که اگر «توافق و همکاری» بتواند همین خروجی را بدست دهد، نیازی به انفجار هسته ای نخواهد بود و این سناریو همچنان به عنوان یک گزینه مطرح است. لیکن تحقق سناریوی توافق و همکاری مستلزم تمکین عربستان و دیگر کشورهای عربی از اقتدار و برتری سیاسی ایران است. تا زمانی که این تمکین شکل نگرفته، احتمال توسل به ابزارهای ارعاب و قوه قهریه بیشتر خواهد بود.
اما توسل ایران به ابزارهای ارعاب و قوه قهریه و حمله نظامی، اگر مانند حمله صدام به کویت مستقیم و بدون برنامه ریزی و زمینه چینی قبلی صورت پذیرد، اگر چه در کوتاه مدت ممکن است منجر به پیروزی شود ولی در بلند مدت احتمال شکست آن بسیار زیاد خواهد شد. همانطور که صدام هم در یک حمله برق آسا موفق شد کویت را اشغال نماید. اما اندکی بعد ناچار به عقب نشینی شد و آنقدر تضعیف شد که نهایتا حکومت صدام سقوط کرد و عراق هم به اشغال آمریکا در آمد.
سناریوی «حمله اتمی» از سوی اسرائیل یا آمریکا، دست ایران را برای توسل به نیروی نظامی حتی تا حد اشغال زمینی کویت و بحرین و امارات و غیره باز می کند.
در این سناریو، اولا پر واضح است که آمریکا کاملا عقب نشینی خواهد کرد و مداخله موثری در جنگ نخواهد داشت، مگر به صورت نمادین و نمایشی که آن حضور نمادین و نمایشی هم اتفاقا مقوم مشروعیت اقدامات قهری و نظامی ایران علیه کشورهای عربی خواهد بود.
ثانیا، کشورهای عربی بدون برخورداری از حمایت آمریکا به هیچ وجه قادر به ایستادن در برابر ایران نخواهند بود.
قدرتمندترین کشور عربی در حال حاضر عربستان سعودی است. کشوری که 8 سال با کمک یک «ائتلاف» از دیگر کشورهای عربی با حوثی های یمنی جنگید و در انتها جنگی که قرار بود طی مدت 2 هفته به نابودی شورشیان حوثی بیانجامد، به ظهور یک قدرت جدید در منطقه به اسم انصارالله یمن منتهی شد که نه تنها بر بخش هایی از خاک یمن مسلط مانده، بلکه تنگه باب المندب را هم مسدود کرده و به هر نقطه ای درون خاک عربستان سعودی که اراده کند ضربه می زند.
وقتی عربستان از پس حوثی های یمنی بر نمی آید، چطور می خواهد از پس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایرانی بر آید؟ وقتی وضعیت عربستان اینچنین است، وضعیت کویت و بحرین و قطر و امارات هم کاملا مشخص است.
لذا، در صورت تحقق سناریوی «حمله اتمی» دو پیشامد امکانپذیر است:
1- تسلیم مطلق کشورهای عربی و آغاز نظم جدید منطقه ای با محوریت و سیادت مطلق ایران.
2- اشغال زمینی برخی یا بخشی از قلمرو سیاسی کشورهای عربی، و بروز انقلاب های سیاسی از جنس انقلاب حوثی های یمنی و تغییر رژیم در این کشورها.
در هر دو حالت، تمامی کشورهای عربی وارد پیوندهای ارگانیک با ایران خواهند شد و با توجه به ظرفیت های فرهنگی و اقتصادی و سیاسی و تاریخی، آنچه در راهپیمایی اربعین در عراق مشاهده می کنیم به سایر کشورهای عربی هم گسترش خواهد یافت. و این همان پیروزی و هدف راهبردی است که از ابتدا در دستور کار سیاست سازان و سرداران ایرانی قرار داشته.
و در خصوص رقابت هسته ای در منطقه هم، مشاهده کردیم که ترامپ ابتدا تلاش کرد از این طریق سپاه را از انفجار هسته ای منصرف نماید. به این صورت که ناگهان خبر رسید آمریکا با غنی سازی اورانیوم توسط عربستان سعودی موافق کرده و این فناوری را در اختیار عربستان قرار می دهد. یعنی مثلا قرار بود سناریوی رقابت هسته ای عربستان با ایران کلید بخورد.
اما بلافاصله پس از آن دیدیم که ترامپ ناگهان نظرش عوض شد و اعلام کرد تنها در صورتی فناوری هسته ای در اختیار عربستان قرار خواهد گرفت که عربستان به پیمان ابراهیم بپیوندد و اسرائیل را به رسمیت بشناسد.
یعنی نه تنها مساله «رقابت هسته ای» عربستان با ایران منتفی شد، بلکه همین حرف از طرف ترامپ می توانست بهترین بهانه برای اشغال کامل عربستان را به سپاه پاسداران بدهد. جالب است که همزمان با این وقایع ناگهان انصارالله یمن هم تنگه باب المندب را مجددا مسدود کرده و حملات نظامی به زیرساخت های سعودی را آغاز نمود.
مقامات عربستان آنچنان از موضعگیری ترامپ هراسان شدند که به سرعت هر گونه تمایل به عادی سازی با اسرائیل را تکذیب کرده و خود را حامی مطلق مردم مظلوم فلسطین معرفی نمودند!
ترامپ احمق ابتدا زیر بار تفاهم نامه ای که ایران پیشنهاد داده بود نمی رفت. اما پس از پخش صحنه شبیه سازی انفجار بمب اتم در بندرعباس، ناگهان ترامپ تفاهم نامه را امضا کرد و تمام تحریم ها را «بالمره» لغو کرد و محاصره را هم برداشت و حتی با سرمایه گذاری 300 میلیارد دلاری در ایران هم موافقت کرد.
این موضوع اگر چه یک پیروزی نمادین برای ایران محسوب می شد، اما چنانچه ایران پایبند به توافق باقی می ماند در بلند مدت تمام اهرم فشارهای کنونی از بین رفته و دستاوردهای ایران هم می توانست معکوس شود. تفاهم نامه تنها زمانی می توانست پایدار بماند که تمام کشورهای عربی سیادت ایران را به عنوان واقعیت جدید سیاسی در منطقه بپذیرند. لیکن نشانه ها حاکی از عدم پذیرش و مقاومت کشورهای عربی در برابر این موضوع و فشار لابی عربی به آمریکا برای مهار ایران بود.
بنابراین منطقا باید بهانه ای برای از سر گیری درگیری و تادیب کشورهای عربی زیر پوشش جنگ با آمریکا پیدا می شد.
به این ترتیب کشتی هایی که از مسیر جنوبی تنگه هرمز عبور می کردند هدف قرار گرفتند و درگیری و زد و خورد ایران و آمریکا دوباره بالا گرفت و این بار کویت و بحرین و اردن به شدت زیر ضربه رفتند. تنگه هرمز بسته شد، باب المندب هم بسته شد، و بلافاصله پس از حمله آمریکا به پادگان بمپور و شهادت سربازان ارتش ایران، سپاه پاسداران در حمله موشکی به اردن تعدادی از تروریست های آمریکایی را به هلاکت رساند.
پیام سپاه به آمریکا واضح و روشن بود. اگر سربازان آمریکایی کشته نمی شوند به این دلیل نیست که سپاه قادر به کشتن آنها نیست. بلکه بر اساس محاسبات راهبردی سپاه، فعلا مصلحت نیست تلفات آمریکا بالا برود.
بالا رفتن تلفات جانی آمریکا موجب می شود موضع نیروهای سیاسی جنگ طلب در آمریکا تقویت شود. در حالی که هدف ایران اساسا جنگ با آمریکا نیست، بلکه کاملا برعکس، ایران به دنبال اخراج آمریکا از منطقه و تسلط ایران بر کشورهای عربی است. لذا بهتر است تلفات آمریکا در این مقطع محدود باقی بماند تا دست ترامپ برای فرار از منطقه باز بماند و نیروهای سیاسی جنگ طلب آمریکایی نتوانند او را تحت فشار بیش از حد قرار دهند.
به نظر می رسد در حال حاضر دعوای سپاه با ترامپ بر سر شیوه رونمایی از بمب اتم ایران است. یعنی سپاه ترجیح می دهد بمب اتم منفجر شود و آمریکا یا اسرائیل مسئولیت را رسما بپذیرند و راه برای حمله نظامی و تغییر رژیم در کشورهای عربی باز شود. اما ترامپ تلاش می کند راهی برای منصرف کردن ایران از انفجار اتمی پیدا کند و بین لابی عربی و صهیونیستی گرفتار شده است.
بالا گرفتن تهدیدها در خصوص رونمایی از بمب اتم در جهت فشار به ترامپ برای پذیرش سناریوی مورد نظر سپاه قابل تفسیر است.

از مجموع شواهد و قراین اینطور به نظر می رسد که به زودی باید شاهد یک تحول بزرگ باشیم. سه سناریوی کلی قابل تصور است:
1- سناریوی اول رونمایی از یک توافق بزرگ است که تضمین های محکم و غیر قابل بازگشت به ایران در جهت تثبیت سیادت و برتری نسبت به کشورهای عربی بدهد. در این توافق قطعا لبنان، یمن، تنگه هرمز، تنگه باب المندب، و عراق کاملا تحت کنترل ایران خواهد بود. (باید توجه داشت منظور از «ایران» ساختارهای رسمی مصرح در قانون اساسی نیست، بلکه همان مدل سیاسی سنتی هزاران ساله مورد نظر است)
2- سناریوی دوم گسترش حملات آمریکا به ایران و متقابلا گسترش حملات ایران به کشورهای عربی، خروج ایران از NPT، و نهایتا آزمایش هسته ای بصورت علنی توسط ایران خواهد بود.
3- سناریوی سوم آزمایش انفجار هسته ای در ایران زیر پوشش حمله اتمی اسرائیل یا آمریکا، و سپس ورود ایران به فاز نهایی و اشغال نظامی برخی کشورهای عربی و تغییر رژیم در کشورهای عربی است. به گونه ای که پروژه «صدور انقلاب» به سرانجام مطلوب ایران برسد.
از میان این سه سناریو به نظر می رسد سومی از همه محتمل تر باشد و پنجشنبه هفته آینده تاریخ مناسبی برای حمله ناجوانمردانه و غافلگیرانه دشمن آمریکایی صهیونی به کوه کلنگ می تواند باشد.
یک انفجار اتمی با قدرتی در بازه 50 تا 500 کیلوتن زیر کوه کلنگ (یا فردو یا جایی دیگر)، و سپس ورود ایران به فاز تهاجمی در ابعادی مشابه حمله صدام به کویت. تفاوت اینجاست که ایران یک چنین زمینه چینی گسترده ای برای این حمله داشته، ولی صدام بی مقدمه و بدون زمینه چینی های لازم دست به حمله زد.
شاید اگر هوا مناسب بود محور پیشروی جدیدی هم در قفقاز ایجاد شود و باکو و نخجوان هم یا ضمیمه خاک ایران شوند و یا وضعیتی مشابه یمن و عراق پیدا کنند. علی الخصوص که جمهوری آذربایجان از نظر بافت جمعیتی حتی بیشتر از ایران شیعه است. در آنصورت بازگشت قره باغ به آذربایجان و برقرار کریدور زنگزور هم نه تنها برای ایران خسارت محسوب نمی شود، بلکه باید از الهام علیف و ترکیه بابت همه این خدمات تشکر هم بکنیم.