سینی چای به دست با دستانی لرزان و چشمانی نامطمئن به سوی اتاق جناب میرزا راهی بودم . جناب میرزا در زندگی سه چیز را بیش از حد دوست داشتند ؛ یک : پسر دردانهٔ شان ، دیگری سیگار ( البته که باید ایرانی باشد ) و دیگری این چای کوفتی را که هیچگاه ترک نمیکنند . هیچگاه آن حادثه را فراموش نمیکنم که ایشان برای یک چای طوری با ترکه مرا در باغ دنبال کردند و زدند که دایی جان باید جلویشان لنگ بیندازند . خلاصه ، در زدیم و با اجازه جناب میرزا دخول کردیم . چای بر سینی گذاشتیم . جناب میرزا سیگار بر لب نگاهی خانانه! انداختند و کتاب را کنار گذاشتند . چهرهشان و اشکال ظاهریشان روشن فکرانه مینمود اما بدانید و آگاه باشید که حتی از قرائت یک کتاب نیز ناتوان بودند تا جاییکه کتاب را وارون گرفته بودند .
چای را میل نمودند و روی کردند به ما و گفتند بتمرگ! - اینجا پی میبریم حتی آداب مصاحبتشان نیز به روشنفکران شباهتی ندارد - و ما هم از ناچاری و درد چوبهای خشکمان تمرگیدیم . شروع به نطق کردند و نصیحت :
این جوانان ما هم که به درد لای جرز دیوار میخوردند پدر سوختگان *** ! نه سواد دارند ، نه از شعور بهرهای بردهاند . دائمالخمرهای شیرهای . و کامی گران از سیگارشان کشیدند و ادامه دادند ؛ نه توان گذران معیشت خویش را دارند و نه جمع کردن ***شان .
جناب میرزا سخت غضبناک بودند . خدا ابوی گرامیشان خان بزرگ را بیامرزد . هرچه ایشان مهربان ، تابع اصول و ادب و اهل دانش بودند ؛ جناب میرزا به عینا مخالف ایشان بودند . نصایح ریشسفیدان نیز نصایح قدیم . بعد از نطق پر فراز و نشیب و طولانی مدتشان به سان عمر نوح با اشاره ریزی مرخصمان کردند . خدا میداند که اگر ریههای نامبارکشان ، به سختی نمیافتادند ، به این زودی ما از این عذاب سخت رهایی نمیافتیم .