جناب میرزا همچون حکیمی مجرب و همچون حاکمی مقتدر گام برمیداشتند و بی هیچ عجله ای به سوی منبر روان بودند. بر منبر جلوس کردند،دستی بر محاسن خود کشیدند و نگاهی به جمعیت پرشور انداختند. جمعیتی کوچک. امروز یوم المنبر بودو میرزاهم که بی هیچ استثنایی حافظ سنتهای خاندان بودند؛خود را برای نطقی جانانه آماده کرده بودند. میرزا ابتدا کمی دعا و این چیزها خواندند و کمی پرت و پلا جهت گرم کردن زبان مبارکشان و در ادامه این طور گفتند:
ایهاالناس امروز با شما سخنی دارم. مملکت بسی آشفته است و سگ مادرمرده صاحابش را نزدیک است که تکه وپاره کند. اما، مشکل ما رِ برخی به اشتباه از ایرانی جماعت میدانند، میگویند ایرانی جماعت بلاساز است و بس، بیسواد است، احمق است، دهاتی ست و خلاصه قربان اجنبی و رنگ پریده و سبیل زردنبویش. اینها به ضرس قاطع حرف مفت میزنند. بعضی ها هم مشکل را تنها در انگلیسی و امریکایی و اجنبی میدانند.که اینها هم حرف مفت تر میزنند. مملکت را در این قرتی بازیهای فرنگیشان غرق کردهاند ولی بازهم به شما میگویم گ** زیادی میخورند. آقایان مشکل مملکت در نبود آزادی نیست، در نبود رفاه نیست،سوءتفاهم نشود اینها نتیجه مملکت مقتدر و پیشروست نه اسباب به وجود آمدن آن. ما به تازگی کتابی موسوم به <اقتدارگرایی ایرانی در عهد پهلوی> رِ مطالعه میکردیم و به نظر شخصی بنده نبود آگاهی دلیل بی سروسامانی ماست. آگاهی با خودش نیروی محرکه برای مبارزه با ظلم و فساد را برای ملت فراهم میآورد. آگاهی ملت رِ در انتخاب صواب از غلط یاری میدهد تا آنکه در هنگام آزادی بلبشو و عوامفریبی قدرت را به اشتباه و درخدمت منفعتهای کوتاه مدت در نیاورد. بلی مشکل مملکت عدم آگاهی ست. رفقا هر خطری را به جان بخرید مادامی که در پس گذر از آن آگاهی ست. درود بر مردمان آگاهیبخش، آنانکه خون دادند و در راه آگاهی بخشی جان بیارزش خود را فدا کردند.
میرزا که عادت خود را به جا آورده بودند از منبر پایین آمدند و رفتند. از خدا که پنهان نیست از شما چه پنهان این نطق مرا سخت جذب خود کرده. انشاالله با مطالعه دقیقتر خدمتتان میرسم و آن وقت شاید میرزا را توانستم نقد کنم، شاید هم نه. تا روزگار چه خواهد.