قاضیْ وجدان
روزی بود از روزها و شب هنگام در حال سیر و سفر در عالم خیال و اوهام خویش که ناگه خود را در جلسه ی بازجویی به ریاست قاضی وجدان و متهم ، نفْس ، جنایتکار بدنام ؛ یافتم . بی هیچ مدعی العموم و ... ؛ تنها قاضی بود که سر در پرونده ی قطور کرده بود و هر از گاهی سری به نشانه ی تاسف می گرداند .
قاضی - حکمی برایت ببرم که تا بهارها دیگر جرات به انجام چنین عمل پستی نداشته باشی .
متهم - آخر جناب قاضی ، بنده بی گناهم . تقصیر را آن کس دارد که عمل به آن کرده ؛ نه عملی از بنده سر زده و نه چیز دیگری .
- همه همین را می گویند جوان . در آخر هم معلوم می شود که صادق کیست .
- آخر ماجرا آن طور که فکر میکنید نیست .
- پس چطور است ؟
- دیروقت بود و جناب میرزا که از مشقت آسوده یافته بودند ، شمع را خاموش کرده و حاضر میشدند برای دیدار اخوی مرگ ؛ اتفاقا تسریع در عمل میکردند . در آستانهٔ تشریف فرمایی بودند که ناگهان اصواتی مانع شدند . بد گوش خراش بودند . بنده از بروز خشم ایشان مقاومت کردم اما این فرزندان ناخلف بنده - دست و زبان - به جنب و جوش درآمدند و غوغا به پا کردند . ضربه ها و مشتها بود که بر زمین و آسمان کوفته می شد و نعره های دیوگونه که گوش فلک کر کرده بودند . اما اصوات به قوت خود جاری بودند ؛ همانطور که زبان دست نیز شدت می گرفتند . بقیه را خودتان نیز می دانید ؛با وساطت ام میرزا قائله ختم به خیر شد . پس ملاحظه می نمایید که بنده بی گناهم (قاضی مشغول به نوشتن شد) .
- متهم - عجالتا نامهٔ آزادی بنده را قلم میزنید ؟
- خیر! تشهد جناب عالی ست . اینجا را امضا بنمایید که خودرو منتظرتان است .
- خودرو ؟!
- بله ؛ به زندان عذاب وجدان خواهید رفت به مدتی نامعلوم تا آن زمان که اصلاح شوید .
- اما ...
- اما ؛ بی اما . جنایت کار پست و کثیف ! تو نمونهٔ یک انگل بالفطره هستی ! برای جامعه نیز مضری ! پس خانهای نیز جز آنجا لایقت نیست .
متهم که اشک از چشمانش جاری بود ، رو به آسمان کرد و فریاد زد : چرا ؟؟؟
همانجا ندایی آمد و گفت : خاموش باش همانطور که در زمان جنایت نیز خاموش ماندی ؛ که این حکم از حکم الهی به نسبت سبک تر است .