جناب میرزا ردایشان را بر سنگفرشهای مطلا میکشیدند. بوی مشکین عطر فرانسویشان محیط را آغشته به رایحه بهشتیان کردهبود. آبشارهای از شراب خونین جاری بود. اولاد خاندان با شمشیرهایی زینتدادهشده با زمردها و یاقوتها و از جنس نقره، بر کمربسته همه به احترام جناب میرزا قامت راست کرده و سینه ستبر کرده بودند. ماهم به سان همچون اشتری مرکب کودکان صغر خاندان بودیم. یورتمه میرفتیم، شیهه میکشیدیم و تنفس اسبی مینمودیم.
ما حیفنون اعظم، در طویله جناب میرزا متولد شدیم و با عنایت جناب عزیزپرورشان، رده ها و سلسلهمراتب نوکری را پیموده و حال به مقام بیبدیل خاکبرسر و برده محبوب میرزا رسیده ایم.
میرزا نطق خواهندکرد. نطقی جانسوز و عدالتجو، دستگیر و با عنایت به ضعیفان و رنجبران.
'درود بر رفقا. امروز در قدمزنی عصرمان با خاطری آسوده و سبکبال جلوس کرده بودیم و در اوهام و خیالات خویش غرق بودیم که صدایی رشته افکارمان را پاره کرد، به روبرویمان نگاهی انداختیم. صغیری سیهچرده، چشمانی نهان در زیر گردوغبارهای زندگانی، صدایی به مانند نجوای فرشتگان الهی با حالتی التماس گونه از ما میخواستند در عوض پولی اندک به ما سرویس کفاشی بدهند. با پاسخی توأمان با شک و جویای راهی دیگر برای خلاصی از این موقعیت، این ورطه هولناک عقاید استوار و احساسات، امتناع کردیم.'
جناب میرزا قطرات اشک از گونه هایشان جاری ادامه دادند:
'نمیدانیم این چه وضعیتی ست که اگر امتناع بورزیم در دادگاه وجدان و پاکدلی محکومیم و اگر بپذیریم در ورطه نامهربان عقل و استدلال محکومیم. گویا داستان فرشتگان بر دوش چیزی به عینه واقعیست و تنها در دنیای خیال و پریان محدود نیست. خلق مومن! عرش الهی لرزید، ستونهای دربهای بهشت فروریخت و فرشتگان پرپر شدند و چرا؟ زیرا ماهای دریو**** نتوانستیم عدالت را بر زمین برپا کنیم. شمشیرهایمان کند بود، دستانمان بی رمق و خالی از ایمان، قلوبمان خالی از عدالتجویی و افکارمان کفرآمیز.'
جناب کمی مکث کردند و سر به زیر انداختند و عرق شرم را از پیشانیشان پاک کردند و نطق را به اوج همیشگی خود رساندند:
'ما اگر همان روز دستهای هرچه دزد و جانی بود را قطع مینمودیم، قلب دشمنان و کافران را از سینه و میآوردیم و به سیخ میکشیدیم و اگر افکار شرک آلود را آنطور که شایسته است سرکوب میکردیم، رفقا امروز دیگر امروز نبود، بردگان بندگی مومنان حقیقی را میکردند، آنها کافر را از خود میراندند. اما قصور کردیم، قصور!'
میرزا سیگار بر لب با تمام شدن کار کفشهایشان لگدی به کودک زدند و رفتند و در لطیفهها و دلقک بازیهای مصیالدوله خندان از سالن خارج شدند و ما هم به حیف نونی ادامه دادیم. این طور اربابها نعمت است. بارالها سایه ایشان را از سرمان کم نکن.