ایها الناس زمانه جنگ است. با هر که نشست و برخاست میکنی از آینده ای بیمناک و هراس انگیز میگوید و ناله میکند. جنگ از هرنوعش بر سر ایرانی جماعت میبارد. جنگ در خانه های ما تا خصوصی ترین مکان در افکارمان رسوخ کرده. در افکارمان نزاع بی پایانی درگرفته و امان برناوپیر را بریده. نزاع در مرزهای ما ،در آبهای خلیج همیشه فارسمان، در قلوب آحاد مسلمین و ملحدین رسوخ کرده؛ گویی ما نزاعیم و دیگر رفتارها و پندارها آویزه ای مضاعف. اما فرق است بین آنچه من از آن بیم دارم و دیگران. دیگران از گلوله ها بیم دارند اما من بیشتر از وجود بی هدف. آنها از فردایی بیم دارند که در آن قحطی ست و شکمی سیر نمیشود ولی من بیشتر از فردایی بیم دارم که با مرده خواری و حیوان منشی سیر میشویم. ترس از بیچیز بودن بیمعنی ست آن هنگام که تهی از معنی و انسان نبودن آینده ای قریب الوقوع تر است. در این شرایط افرادی فرار را ترجیح میدهند. آنها همانی اند که فقط کافی ست سریعتر از ما بدوند تا از روزگار درنده خو نجات یابند. اما مایی هم وجود دارند که فرقی میان فرار و ماندن نمی بینند و شاید روزی این جرأت را پیدا کنند که با واقعیت کنار بیایند و چشم از این دنیای دروغ و دغل ببندند. تا آن روز تنها صدای مخملین بنان و اینهاست که تسکین درد آنهاست.