اخیرا متوجه شدم خیلی وقته که پرسپکتیو و دورنمای شفافی از آیندهم ندارم. بهتره بگم از وقتی به یک سری اهدافِ قبل از سی سالگی رسیدم- انگار - دیگه این زندگیِ فشردهی امروزی، مجالی واسه بازنگریِ مسیر پیشِ روم نذاشته. در نتیجه الان که باید روی این موضوع وقت و انرژی بیشتری بذارم، روی خیلی چیزا فکر میکنم و عمیق میشم، اِلّا خودش!

امشب به واسطه یه ویروسِ مزدورِ عوضی که به جانم افتاده، خوشبختانه یا شوربختانه تنها شدم. فرصتی پیدا شد تا روی این موضوع، در سکوت و آرامش تامل کنم ولی در عمل، اتفاق دیگهای افتاد و منتهی شد به رشتهی تحریر در آمدنِ متن پیش رو (۱).
کسی از دوستان نیست که ماجرای معلم شدن من رو شنیده باشه ولی محرکهای اصلیشو نشناسه.
خلاصهش اینه که از بختِ چموشِ من، هیولاهای به غایت وحشتناکی در پوستینِ معلم، سرِ راه من قرار گرفتن؛ بعد از سالها خشمِ فرو خورده، نهایتا [شاید به لطفِ یک مکانیسم دفاعی] تبدیل شدن به ابزاری برای رویاپردازیِ من.
القصّه! چند سال قبل از ۲۲ سالگی، خیلی شبها قبل از خواب، مشغول به رویاپردازی میشدم. در خیالم، خودم رو در کلاس درسی میدیدم که مباحث رو با شور و اشتیاق به دانشآموزها یاد میدم.
هر بار در رویاهام با مشکلِ دانشآموزی روبرو میشدم که باید علتش رو میفهمیدم، بعد از درک مساله اون شاگرد، کمکش میکردم تا درس رو یاد بگیره و نا امید نشه.
هر شب در اون رویاها، روش جدیدی به کار میبردم تا دانشآموزها اشتیاق بیشتری نسبت به درس پیدا کنن و سر کلاس لذت ببرن.

من بدون اینکه در خودم ببینم که میتونم معلم باشم - اصلا بدون اینکه واقعا هدفم معلمی باشه - در افکارم تمرین معلمی میکردم. از اشتباهات معلمهای قبلی و روشهای خوبِ معدود معلمهای خوبم درس میگرفتم و روشهای خودمو ابداع میکردم.
چند وقت بعد وقتی برای تدریس دورههای ICDL پیشنهادی دریافت کردم، دنیا قشنگ شد! برای قاپیدن این فرصت، کلی تجربه شبیهسازی شده داشتم تا کمکم کنه در مصاحبه استخدامی، با اعتماد به نفسِ کافی ظاهر بشم که راستش هرگز در خودم ندیده بودم!
شش ماه از شروع معلمی من میگذشت که حمل بر خودستایی نباشه (?) شاگردایی به واسطه تاکیدِ دوست و آشناشون برای کلاس من در صف میموندن و حاضر نمیشدن در کلاس معلمِ دیگهای ثبت نام بشن (۲).
بعدش موضوع بحثم نیست ولی خلاصهش اینه که کمی هم به تدریس فتوشاپ و Ai گذشت و نهایتا چندسال به طور پارهوقت در کنار کارم یا گاهی در کنار بیکاریم (!)، دورههای CIW رو تدریس کردم و نهایتا دوره معلمی به سر آمد.

الان خیلی وقته که قبل از خواب، خبری از اون رویاپردازی ها نیست. یه دوره فیسبوک، یه دوره وایبر، بعدش تلگرام و اینستاگرام و حالا هم توییتر (این وسطها گاهی هم چند تا مقاله خوندن و ویدئوی آموزشی دیدن در عین خوابآلودگی) جای اون رویاپردازیها رو گرفتن.
رویاپردازیهایی که از عمقِ ناخودآگاه بر پایه علایق - و شاید بعضاً عقدهها، خشمها و کمبودها - بیرون میومدن و کمکم تبدیل میشدن به آرزو، هدف و راه.
همین فرصتهای خیالبافی که گاهی انسانهای منفعل و نا امید رو تبدیل به افرادی موثر کرده، متاسفانه حالا با خیره شدن به صفحهی کامپیوترهای جیبی از بین میرن.
هرچند که شاید از این فرصتها دوستانی هم در بیان؛ شاید ۴ تا چیز جدیدم یاد بگیریم که در ۴ ثانیهی بعدی فراموش میشن؛ ولی دیگه آدمی که در خودش معلمی توانا کشف کنه، دَر-نِ-می-آد!
۱- در اینجا شاهدیم که نگارنده، برای لحظاتی در فاز حکیمانهای مژروف گشته و به جای استفاده از [نوشتنِ این متن]، یک سطر شوعاف بنمود.
۲- حالا نهایتا دو-سه مورد بودن که اینطور شوعافمآبانه بیان شد!