
من امشب تکهای از قلبم را پنهان میکنم.
به حرف قلب هیچکسی گوشی نمیدهم و مرهم درد هیچ دردودلی نمیشوم.
میدانم که دروغ میگویم اما دیگر اینکار را انجام نمیدهم.
چرا؟
شده با شنیدن دردودل بقیه توهم خونی بشوی؟
شده با گوش دادن فکر کنی که همچین اتفاقی انگار برای خودت افتادهاست؟
شده که شب بی خوابی بکشی از دردی که برای خودت نبود و مال تو نبود؟
شده با استرس شب را صبح کنی و اشتباهی توی خواب چالشهایی رو ببینی که مال یک نفر دیگر است؟
شده در قلبت را برای درد کس دیگری باز کنی؟
شده با استرس از غذا خوردن بیوفتی؟
و شده از غمی که به تو منتقل شده است؛ کل روز را منگ باشی؟
همۀ اینها شاید برایت اتفاق بیوفتد! اما شده که همان آدم فکر کند که وظیفهات بوده و باید بیشتر برایش میگذاشتی؟
اگر اینطور شده؛ بدان که تو اشتباهی نکردی. تنها اشتباه تو این بود که حد و مرز مشخص نکردی و در قلبت را برای کس دیگری باز کردی و به خودت و رنجهایی که کشیدی خیانت کردی.
پس امشب از خودت معذرت خواهی کن. بابت تمام از خودگذشتگیهایی که داشتی و دیگر به قلبت خیانت نکن.
نگارش: حنانه مظاهری (من حساس)