
واکنش مغز بنده به همهی اتفاقاتی که برام میفته: "خب بیا نخوابیم." یعنی اصلا براش فرقی نمیکنه اون اتفاق خوبه، بده، نگران کنندست، کوفته، مرگه، درده، هرچی که هست نمیگیره بکپه.
مثال بزنم؟ چشم.
-مغز:خب ببین فلانی این حرفو امروز زد.
+من:خب گفت که گفت. ولش کن حالا بیا بخوابیم.
-چی؟ خوابت میاد؟ اوهوک! چه غلطا! باید تا خروسخون بهش فکر کنی.
+ولی خب واقعا مهم نیست برام. فردا خیلی کار دارم باید بخوابم.
-مگه دست خودته؟ من نمیخوابم.
~
-عه عه دیدی ته فیلم چی شد؟ بیا نخوابیم و بهش فکر کنیم.
-اوه اوه چقدر درس داری برای این هفته. هممم خب پس نمیخوابیم.
-یادته فلان سال به فلانی چی گفتی؟ خاک تو سرت که اون حرفو زدیا، حالا چون اونو گفتی من نمیخوابم.
-وای هفته دیگه میخوایم بریم فلانجا. ایول چقدر خوش بگذره. حالا امشب رو من نمیخوابم تا ببینیم چی میشه.
د خب بی صاحب که هرچی فوشت بدم کم گفتم! من دوماهه خودمو پاره نکردم تا برنامه خواب 8 ساعتی برات بچینم که تو بخوای با این موضوعای چرت و پرت خرابش کنی -___- خدا میدونه چقدر دوست دارم یکی بیاد و عین هانیبال که میخواست مغز ویل رو بشکافه، سرم رو عین هندونه قاچ بده و این مغز آشغالمو پرت کنه جلوی سگ. که حاضرم قسم بخورم سگم نمیخورتش.
مغز عزیزم. تو حکم بچهی حرومزاده و ناخواستهای رو داری که منِ مادر باهات گیر افتادم و مجبورم دوست داشته باشم و ازت نگهداری کنم. کی باشه که از دستت خلاص بشم ننه.
حالا چرا انقدر از دست مغزم عصبیم؟ چون همیشهی خدا پر از فکر و داستان و ایدهست؛ ولی همین الان که بهش نیاز دارم تا برام یه داستان بنویسه کاملا خالیه. بی مصرف احمق مزخرف.
: داستانای قبلیمو بخونید تورو خدا ، خیلی براشون وقت گذاشته بودم ک خوب دربیان!؟??