خب تنها دو قدم با پرتگاه فاصله داشتم و هر لحظه امکان داشت پام سر بخوره .پشت سرم هیچ نبود اما خوب میدانستم ک چیزی هست.من باید فدا یا کناره گیری میکردم ک خب ، انجام هر دو برایم سخت بود . ولی من تا حالا ب این درجه نرسیده بودم ک بخوام از همه چیزی ک داشتم و اون موضع خودم کناره گیری کنم . من میتونستم خودمو پرت کنم پایین دره یا میتونستم حرف هایم و کارهایم راقبول کنم و همانجا بمانم ، سلامت . من تعیین میکنم کدام لباس را بپوشم ، یا کدام سس را روی سیب زمینی ام ترجیح بدم. من ، من هستم . من میدانم کدام راه بهتر است برایم . اینکه زنده بمانم و برده حرف های آدم های نوعی اطرافم شوم یا مرگ با عزت .... البته نمیتوانم قطع ب یقین اسمش را عزت بگذارم اما هر چه بود از ذلت بهتر بود.
من موضعی دیگر پیش گرفتم ک ن بمیرم و ن برده شوم . من خیره شدم ب افقی ک در موازات چشمانم بود . من خیره شدم و برای لحظه ای ب گذشته و کار هایم فکر کردم . من برگشتم عقب . ب چند سال پیش . من خودم را دیدم . دختری ک هنگام باران نگران خیس شدن شکلاتش بود . آن را زیر پالتویش پناه میداد تا مبادا خیس شود . مبادا خوشی اش ، یک لحظه نابود شود ...!
شدم همان شکلات در دستان خودم. خودم را زیر پالتویم پناه دادم . من عقب نکشیدم . من تسلیم نشدم .این استراتژی من برای نجات از پرتگاه بود . پرتگاهی ک خودم درست کرده بودمش. پرتگاهی بس عظیم ساخته افکارم . من درحال شلیک گلوله سمت مغزم بودم.اما الان پرتگاه من ، پناهگاه من شده ، زیر پالتویم ،همچنان عقب عقب میآیم . میروم سمت جاده . همانجا منتظر می‌ایستم.ن برای مدتی طولانی ، برای چند دقیقه تا گذر اتومبیل هایی را تماشا کنم ک آنها هم فرار میکنند از چه؟؟؟ میگویم .... فرار میکنند از شهری ک نابودشان کرد از همان مردمان بدی ک نابودشان کردند . انان نیز می گریزند، تا مانند من برده نباشند ، حداقل شهری دیگر ، کشوری دیگر هست ک پذیرایشان باشد ، شهری با مردمان نسبتا بهتر ک بفهمد اخلاقیاتشان را ، ترجیهاتشان را ، بدانند یکدیگر را ، ن اینکه خود را بالا کشیده و دیگران را با یک لگد ن چندان قوی ،پرت کنند ته همان درهء ساخته شده از افکارشان.
من از زیر پالتویم بیرون آمدم ، نمیخواستم عقب بکشم اما این کار را گونه ای دیگر انجام دادم . حال ک دور بودم از پرتگاه و نزدیک ب راهی ک انتهایی نامعلوم داشت. راهی ک گاه اون میشد ب دو راهی ک آنجا باز باید تصمیم میگرفتی ، تصمیمی بس سخت. آنجا باید رها کنی، وگرنه ناچار میشوی ب انجام ناخواسته ها ، مانند انچه ک من کردم.
