چمدانش را بی‌هیچ کم‌وکسری بسته بود. ساعت ۱۰ صبح پرواز داشت.
ساعت روی دیوار، ۲ نیمه‌شب را نشان می‌داد. نگار هرچه این پهلو به آن پهلو می‌شد خوابش نمی‌برد.
افکارش در هم پیچیده بودند. گاهی می‌زد زیر گریه و گاهی در سکوتی بی‌نهایت غرق افکارش می‌شد.
سر شب او و مادرش حرف‌ها زده بودند. اما پدرش دلتنگی‌اش را پنهان می‌کرد.
اولین بار بود که باید از خانواده دور می‌شد.
هرچقدر عقربه‌های ساعت جلوتر می‌رفتند او نگران‌تر می‌شد. می‌دانست فردا آن‌قدر کسل و بی‌حال می‌شود که به زور بتواند قدم از قدم بردارد.
هر از گاهی از تختش بیرون می‌آمد و از تک پنجره اتاقش سرکی به بیرون می‌کشید. تا پنجره باز می‌شد هوای سرد زمستان خود را داخل می‌کشید.
سردی هوا که به سر و رویش می‌خورد بدتر خواب از کله‌اش می‌پرید.
بعد پشت میز تحریر می‌نشست و کاغذی را خط‌خطی می‌کرد. در موبایلش چرخی می‌زد. یا کتابی را ورق می‌زد.
گاه‌به‌گاه نیز وسایلش را چک می‌کرد که مبادا چیزی یادش رفته باشد. این‌ها توجیهی برای نخوابیدنش بودند.
با این همه، وقتی به خودش می‌آمد که افکارش او را با خودش به جاها و روزهایی برده بودند که قرار بود با آدم‌های زیادی آشنا شود؛ سختی‌های زیادی را از سر بگذراند؛ خیلی دلش تنگ خانه شود و گاهی هم درد بزرگ شدن دمار از روزگارش در بیاورد.
چه می‌شد که از طبقه پایین برداشتن لیوانی آب از آشپزخانه یا شیطنت‌های گربه‌ای در گوشهای از حیاط خانه او را از این افکار بکشند بیرون. باز از جایش بلند می‌شد و چرخی در اتاق می‌زد.
نگار دربه‌در دنبال خواب می‌گشت و خواب انگار از دستش فراری بود.
ساعت حالا ۳ و ۳۵ دقیقه صبح را نشان می‌داد.
داشت با خودش حساب می‌کرد که اگر همین حالا هم خوابش ببرد فوقش بتواند ۵ ساعت بخوابد.
در همین چرخه گیر افتاده بود که ساعت به چهار و ۱۰ دقیقه صبح رسید. نگاهش به ساعت دیواری بود. به بالش تکیه داده بود و پتو را تا نیمه روی خودش کشیده بود. پرده هم کنار رفته بود و نور چراغ حیاط روی فرش و دیوارها نشسته بود.
به یکباره صدای داد و هواری بلند شد.
متعجب در جایش مانده بود و کمی بعد خود را جلوتر کشید و با گوشهای تیز شده روی لبه تخت نشست تا شاید متوجه شود صدا از کجا می‌آید.
صدا با اینکه شدت گرفته بود اما هنوز مبهم بود.
چندین فریاد پی‌درپی به گوش نگار خورد.
از داخل خانه صدای چرخیدن دستگیره در اتاقی آمد.
بعد صدای قدم‌هایی که نشان می‌دادند کسی دارد از پله‌ها پایین می‌رود.
نگار هنوز نمی‌دانست چه اتفاقی افتاده است.
بالاخره از جایش بلند شد.
بهتر دید از اتاق بیرون نرود، چون نمی‌خواست پدر و مادرش متوجه نخوابیدن او شوند.
حالا که از جایش بلند شده بود صداها واضح‌تر بودند.
فاصله بین سکوت و فریاد خیلی کم بود.
نگار از پنجره اتاق نگاهی به بیرون انداخت.
با باز شدن پنجره صداها به داخل اتاق هجوم آوردند.
آنچه مقابل روی نگار بود، باعث تعجب و ترسش شد.
او ناگهان دستش را جلوی دهانش گرفت.
جمعی از آدم‌ها را آن‌طرف خیابان می‌دید.
آن‌ها در هم می‌لولیدند.
فریاد می‌زدند.
نگار چندین بار پلک‌هایش را به هم زد و سرش را این‌ور و آن‌ور چرخاند تا ببیند چه اتفاقی در جریان است.
چند نفر را دید که از این سر و آن سر خیابان داشتند خود را به آنجا می‌رساندند.
چشمش به پدرش خورد که به مقابل خانه همسایه رسیده بود.
مردی را داشتند از روی دیوار آن خانه به هر زحمتی پایین می‌کشیدند.
یک پای مرد هنوز آن طرف دیوار گیر کرده بود و دو نفر او را از پایین می‌کشیدند.
مردهایی این پایین همدیگر را کنار می‌زدند و می‌گفتند:
ـ بزار من ببینمش.
دیگری می‌گفت:
ـ تو برو کنار، من چیزی نمی‌بینم!
یک لنگه کفش پایین دیوار افتاده بود. دیگر لنگه آن هم تا نیمه از پای مرد درآمده بود.
پیراهنش هم جرواجر شده بود.
و شلواری که تماما خاکی شده بود.
دزد با زحمت آن دو مرد، به جای بودن روی دیوار، حالا روی دو پاهایش در پایین همان دیوار ایستاده بود.
یکی از آن دو مرد، نفس‌نفس می‌زد.
دیگری یقه دزد را سفت چسبیده بود و با خشم نگاهش می‌کرد.
چند ثانیه بعد سکوت شکست:
ـ یقه‌مو ول کن، پاره‌ش کردی!
ـ تو نصف شب از دیوار مردم بالا رفتی، نگران یقه‌تی مردک؟!
پچ‌پچ و حرف‌ها زیاد شده بود.
دزد گفت:
ـ خب یقه‌مو چرا پاره می‌کنی؟
هیچ حرفی برای گفتن نبود.
مرد صاحبخانه یقه دزد را از دستش درآورد و خودش آن را سفت‌تر چسبید.
سپس گفت:
ـ صبر کن تا پلیس بیاد.
مردی آن‌طرف‌تر گفت:
ـ من زنگ بزنم پلیس؟
ـ نه؛ صبر کن.
این را دزد گفت.
دزدی که دست‌هایش را از پشت گرفته بودند تا از جایش جم نخورد.
بعد گفت:
ـ شاید... لازم نباشه زنگ بزنی.
صاحبخانه پوزخندی زد.
ـ چرا اون‌وقت؟
دزد کمی مکث کرد، بعد گفت:
ـ خب... من که چیزی نبردم.
نگاه نگار به این اتفاقات خیره مانده بود.
نمی‌دانست چه واکنشی باید داشته باشد. دزد او را به خنده انداخته بود.
دزد این‌بار داشت به صاحبخانه می‌گفت:
ـ باشه زنگ بزن پلیس... ولی مگه بعدا دستم بهت نرسه.
نگار خنده‌ای گوشه لبش نشست، بعد دید دارد خمیازه می‌کشد.
پچ‌پچ‌ها دوباره شروع شد.
می‌خواستند تصمیم بگیرند مرد را بدهند دست پلیس یا نه.
یکی از ته جمعیت گفت:
ـ ولش کنید. چیزی نبرده. فردا می‌تونی بری کلانتری گزارش کنی.
نگار خواب‌آلود پنجره را بست و صداها در گوشش دوباره مبهم شدند.
رفت روی تخت دراز کشید و پتو را تا زیر چانه‌اش بالا کشید.
آن اتفاق انگار دزدهای خواب نگار را هم از دیوار پایین کشیده بود.
ساعت روی دیوار اتاق، ۴ و ۵۰ دقیقه را نشان می‌داد که صدای چفت در حیاط آمد.
پدر هم به خانه برگشت.
نگار به خواب رفته بود و خورشید هم برای طلوع هیچ عجله‌ای نداشت.
