
چند روز بعد از اعلام شیوع کرونا، ما دورکار شدیم.
اولین چالش دورکاری ما مثل تمام شرکتها این بود که نمیدونستیم چی میشه.
فکر میکردیم حسابی زمین میخوریم و بازدهی افتضاح میشه، اما خب دیدیم در شرایط موجود یه اسپرینت با بازدهی بد، بهتر از بهخطر انداختن جون بچههاست.
خلاصه که رفتیم خونه و یک روز و نیم اول صرف راه اندازی سیستمها شد، اما از روز دوم ورق برگشت.
بچهها مرز زندگی و کار رو گم کرده بودن و انقدر شبانه روز کد میزدن که در پایان اسپرینت رسیدیم به ۱۰۵ درصد!
البته که آدم کیف میکنه میبینه اسپرینت عالی پیش رفته، اما من نگران بودم.
در بلند مدت این موضوع که اعضای تیم مدام خارج از ظرفیت کار کنن، باعث فرسودگی و دلزدگی از کار میشه.
اتفاقا همون روزها یه مقاله خوندم که نگرانیم رو تایید میکرد و از کار بیش از ظرفیت به عنوان یکی دیگه از چالشهای دورکاری یاد میکرد.
با بچهها صحبت کردم و بهشون یادآوری کردم که چقدر قدردان این تلاش جمعی هستیم، اما استوریها فرار نمیکنن. در طول روز باید پاشن قدمی توی خونه بزنن و در پایان ساعت کاری هم سیستم رو ببندن و برن پی زندگیشون.
البته که به خودشون هم فشار اومده بود، اما کار واسشون بهانهای بود که از استرس و فشار اخبار کرونا دور بشن.
یکی از پیشنهادها این بود که یه بازی پیدا کنیم. یه چیزی که آدما مجبور باشن به بهانه اون تحرک کنن و امتیاز بگیرن و با بقیه سر امتیاز بالاتر رقابت کنن.
یا یه چالش شخصی جور کنن که بعد از پایان ساعت کاری، سرشون رو با اون گرم کنن و از پای سیستم بلند شن.
البته که بعد از قدردانی نفر به نفر، جایزهای هم واسه این تلاش در نظر گرفته شد، اما در کل یادتون باشه که همونقدر که پایین اومدن بهرهوری تیم نگران کنندهس، بالا رفتن ناگهانی هم نگرانی به همراه میاره.
چون وقتی همیشه با یه آهنگ ثابت راه میری و بعد شروع به دویدن میکنی، بدنت عادت نداره در نتیجه به تپش قلب میافتی و ممکنه تا مدتی نتونی به ریتم قبلی برگردی.
در نتیجه یادتون باشه، حرکت منظم و پیوسته بهتر از دویدنهای ناگهانی جواب میده. به ویژه در متد اجایل و اسکرام.
خلاصه بعد از کش و قوسهای معمول، خوشبختانه تونستیم یه نظم مشخص واسه دورکاری پیدا کنیم و الان در شرایط پایدار هستیم.
فعلا تنها چالش دورکاری ما در تیم محصول و بازرگانیه. چون همونطور که میدونید اونها نیاز به حضور در جمع و مذاکره دارن و این دورکاری بهشون ضربه زیادی زده.
البته خب در کنار چالش نیروی انسانی، مشکلات دیگه هم بود که نتونستیم توی کوتاهمدت به راه حل جامعی واسشون برسیم.
مثلا دیدیم برگزاری آنلاین جلسات دمو و رترو چندان واسمون مطلوب نیست. ترس از قطع شدن اینترنت یکی از بچهها، نیاز به تکرار چند باره یه مطلب و غیره زمان زیادی ازمون میکشت و ما زیرساختشو نداشتیم.
واسه همین تصمیم گرفتیم یه روز با نهایت احتیاط بریم شرکت، چند ساعتی دور هم جلسات رو برگزار کنیم، برنامهریزی دورکاری نوروزی رو مشخص کنیم و برگردیم.
فعلا تمام امید این روزهای ما به اینه که با پایان تعطیلات نوروزی برگردیم شرکت و کارها رو ادامه بدیم، ولی اینطور که میگن انگار حالا حالاها کرونا خیال رفتن نداره.
اگه دوست داشتید، بگید سیاست شرکت شما واسه این روزها چی بود و برای کنترل اوضاع چیکار کردید؟