ویرگول
ورودثبت نام
Green Gables🌱
Green Gables🌱آنه ی روزهای غربت، دیوونه نویسندگی در گرین گیبلز زمانه، کتاب خور بزرگ، نیمچه جهانگرد در جستجوی کشف دنیا، گمشده در کوچه پس کوچه های روزمرگی
Green Gables🌱
Green Gables🌱
خواندن ۳ دقیقه·۴ ماه پیش

ماجراهای من و مغزم (قسمت دوم)

خیلی خب بذار باهات صادق باشم، من هم که دارم اینا رو می‌نویسم خیلی گول ذهن و مغزمو خوردم، خیلی زیاد! یه جورایی رابطه مون با هم love-hate هست، چجوری بگم، هم خوبه هم بد!

ولی خب در مسیر پیشرفتم و سعی میکنم آگاه تر بشم. یه قدم مثبت بهتر از کلا در جا زدنه دیگه، درسته؟ اصل داستان اینه که سریع و هیجانی، اسیر کولی بازی درآوردن های مغزمون نشیم. من خودم وقتی یه اتفاق خاصی قراره بیفته که باعث میشه استرسی بشم، مثلا یه امتحان، آزمون، مصاحبه و ...، قبلاً به شدت حالم بد میشد، این فکرهای دلشوره آور رو نگه می داشتم توی سرم، آبیاری شون می کردم، براشون چای می‌ریختم و خلاصه به سازشون می رقصیدم. الان اما فرق میکنه. هنوزم اون فکرها و نگرانی ها میاد سراغم ولی من دیگه اون مهمان نواز قدیمی نیستم. اولا اینکه یه دفتر کوچیک فقط برای این قضیه در نظر گرفتم، اونجا هر موقع فکر اضطرابی بهم حمله کنه، می‌شینم فکر میکنم و تمام دلایلی که باید به خاطرش نگران باشم رو می‌نویسم. بعدش جلوی هر مورد باید بنویسم آیا کاری ازم برمیاد برای رفعش یا نه. اگه برمیاد، می‌نویسم و براش زمان تعیین میکنم تا انجامش بدم، اگر هم که کاری از دستم برنیاد، که خب خطش میزنم چون من خودمم بکشم نمیتونم تغییرش بدم، پس ناراحتی نداره.

در واقع با مدل خود مغز، بهش پاتک میزنم. به صورت مکتوب و منطقی، براش دلیل میارم. الان احتمالا داری پیش خودت فکر می‌کنی که ای بابا، اون کله من اگه دلیل و منطق حالیش بود که وضعیت من این نبود. دقیقاااا! من صد در صد باهات موافقم، اصلا من خودمم توی تیم توام. این مغز مبارک مثل یه آدمه که تو از بچگی با یه روش تربیتی خاص بارش آوردی. لوسش کردی، هر خوراک فکری ای که خواسته بهش دادی، پا به پای اضطراب هاش، غصه خوردی، پای همه منفی نگری و حرف های صد من یه غاز استرسی ش نشستی و گوش دادی، و الان اون بچه شده یه جوون چند ده ساله (چند سالته؟ بیست؟ سی؟ چهل؟...) که قطعا قبول نمیکنه تو یهو بعد این همه سال، بخوای بهش خلاف چیزی که میخواد حرفی بزنی یا مثلا ازش بخوای کاری که تا حالا بدون صرف ذره ای انرژی انجام می‌داده، انجام نده و کار دیگه ای بکنه. جلوی روت وایمیسته و داد و هوار راه میندازه. اصلا شاید حتی دست به یقه هم بشید ( این مورد خیلی بین من و مغزم پیش میاد ؛)). که خب طبیعیه! خیلی طبیعیه. تغییر کردن درد داره ولی اینم بدون که تغییر نکردن «رنج» داره. با این همه صغری کبری چیدن، خواستم بگم نمی‌خواد انتظار معجزه یهویی و تغییرات یه شبه داشته باشی، حتی اگه با فکر کردن به ریشه و دلیل ترس هات، دفعات اول (می‌تونه این دفعات اول تعدادش زیاد باشه) هیچ تغییری، ببین، هیییچ تغییری رخ نده، یا حداقل انقدر کوچیک باشه که تو متوجه نشی، ولی باور کن کم کم عادت می‌کنه، کم کم می‌فهمه که اینجا کی رئیسه! فقط لازمه یکم صبر و حوصله داشته باشی و هر بار بدون انتظار نتیجه، عمیق تر به ترس هات و اضطراب هات فکر کنی. یادمه چند سال پیش یه جمله ای خوندم که خیلی منو تکون داد، نمی‌دونم شاید تو هم دیده باشیش، نوشته بود: طرف نگران فردا بود، شب مرد!

بهش فکر کن! تا حالا چند بار توی زندگیت فکر کردی این بار دیگه نمی‌گذره، اگه فلان بشه دیگه تمومه، ولی نشد. یا اون اتفاقی که ازش می‌ترسیدی اصلا نیوفتاد، یا افتاد، ولی تو هنوز زنده ای! اون بلای آسمونی که فکر میکردی نکشتت. خلاصه که نمی‌خوام حرف شعاری و انگیزشی بزنم، فقط خواستم بگم بد نیست یه موقع هایی بشینی با مغزت خلوت کنی و ببینی حرف حسابش چیه. ببینی چی میخواد، روی حرف هاش فکر کنی، اگه درست بود گوش بدی و اگه غلط بود، باهاش بحث کنی. راستی اگه تو دعوا کمک خواستی روی من حساب کن!

اضطرابتغییردلنوشتهداستانداستانک
۲
۰
Green Gables🌱
Green Gables🌱
آنه ی روزهای غربت، دیوونه نویسندگی در گرین گیبلز زمانه، کتاب خور بزرگ، نیمچه جهانگرد در جستجوی کشف دنیا، گمشده در کوچه پس کوچه های روزمرگی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید