شما از نفسهاتان در معمای روح دمیدید تا آنجا که گذاشتید وجود جسم را فراموش کنیم؛ شمایان روح را چونان پروردگار بر گردههامان برافراشتید، آنسان که یقین آوردیم ما روحِ بیجسمی هستیم. شما بهراستی فراموش کردید که تنها سرمایهی ما در زندگانی همین جسم است و تقدیر ما این است تا جسممان را برگیریم آنگونه که ما را حمل میکند. چراکه میدانیم اگر از تن نافرمانی کنیم، در این معامله همهچیز را میبازیم.
ازینرو توجه ما به معمایی که روح مینامیدش، در گرو التفاتِ ما به این امانتی است که نسلها دربارهاش به ما گفتهاند: این امانت تنها در هجرت و کوچ استوار میماند و با استقرار و جمود پریشان میشود و تباه میگردد.
.
ابراهیم الکوني
برگردان: #صالح_بوعذار