
■«مسافری بیچمدان»
از بیمکان
نه چهرهای دارم وُ نه تاریخی، از بیمکانم.
زیر آسمان و در مویهی باد
او را میشنوم، صدایم میزند: بیا!
نه چهرهای، نه تاریخی.... او را میشنوم،
ندایم میدهد: بیا!
از ماورای پشتهها،
باتلاق تاریخ را
عبور میکنند مردانی به فراوانی ماسهها...
و زمین و مردان را،
همچنان به بازی میگیرد؛ عبثِ سایهها.
.
باتلاق تاریخ وُ زمین حزین و مردان،
از ماورای پشتهها.
شاید بر من هزاران شبان گذشته
و من- بیهوده - در باد
میشنوم او را از ماورای پشتهها،
صدایم میزند: بیا.
حال آنکه من و هزاران هزار سال
خمیازهکنان، پُر ستوه و حزین،
از لامکان
زیر آسمان.
در نهانم،
میمیرد روحم بیهیچ امیدی
و من هزاران هزار سال
خمیازهکنان، پر ستوه و حزین
خواهم بود بیهیچ ثمری، تا ابد از ناکجا.
نه رخساری دارم و نه تاریخی، از بیمکانم
نورها و غوغای شهر،
مرا میکوبد از دور...
و خودِ زندگی
چینش مسیرش
بر میانگیزاند ملالی تازه؛
قویتر از مرگِ نستوه.
ملالی تازه؛
ره میپویم؛ مرا نیست اندیشهی چیزی.
و هزاران سال هیچ چیز،
انتظار نمیکشد مسافر را
جز کنونِ اندوهناکش...
گلولای،
و چشمانِ هزاران ملخ و سالها...
هویدا میشوند دیوارههای شهر،
در انتظار کدامین سود باشم؟
از جهانی که،
برجایست هنوز وُ از دیروز منفوری که،
زنده میماند و نمیگوید: ناگوارا.
زنده میماند بر لاشههای پیشانیْ معطر.
و خود زندگی
چینش مسیرش،
بر میانگیزاند ملالی تازه
قویتر از مرگ نستوه.
زیر آسمان
بیهیچ امیدی/ بهسان عنکبوت
میمیرد روانم درونم و
میمیرد روانم و بر دیوار روشنایی روز
روزگارانم میمکد و
خون تف میکند آنها را
روشنایی روز؛
هرگز این روز نبوده برایم
دَر بسته گشت
هرگز این روز نبوده برایم
هرگز این روز نبوده برایم...
خواهم بود بیهیچ ثمری، همیشه از بیمکان.
نه رخساری خواهم داشت و نه تاریخی؛
از بیمکان.
#عبدالوهاب_البیاتی
ترجمه: #صالح_بوعذار