
بی او سرد است ، آنقدر سرد که گوش هایم بیش از پیش آتش میگیرد . سنگینیِ سَبُکَشْ را بر روی شانه ام حس نمیکنم ، بلبلم را میگویم . در این روز های طاقت فرسا که نه میشود به جمع دوستان رفت و نه به آغوش عزیزان ، بلبل جانم با صدایش مرا دلداری میداد و دست نوازش بر پرده گوشهایم میکشید . همین چهار روز پیش بود که با شنیدن صدایش لبهام بی اختیار به لبخندی میشکفت ، حالا باید با غم به آن فضای تو خالی (قفس را میگویم) نگاه خالی تری بیاندازم بلکه آوازش را باری دیگر به یاد بیاورم . کنار پنجره مینشینم و به آبی بیکران بالاتر از سقف ها زل میزنم ، صدایش همیشه مرا به یاد این پرده آبی رنگ میانداخت.
در اتاق با تقهای باز و مادرم با شیء کادو پیچ شده ای نزدیک شد ؛ با چشمانی بی حس منتظر توضیح بیشتری ماندم، آرام کادو را در دستانم گذاشت و رفت . چشمانم چند ثانیه ای بین جای خالی مادرم و جعبه کوچک دو دو زد ، عزم را جزم کرده و کادو را گشودم و با تعجب به جعبه ای که شکل زیبایی داشت و گویی با الماس صیقل داده شده بود نگاه کردم . با دقت جعبه را باز کردم ، خدای من این همان هدفون هایی بود که همیشه خواستارشان بودم ؛ ذوق زده آنها را به تلفن همراهم که سامسونگ است متصل کردم و در گوش هایم جا دادم ، سبک و لطیف بود انگار پنبه در گوش هایم گذاشته بودم . سر انگشتم دکمه پخش موسیقی را فشرد و به ثانیه ای تعجب از سر و رویم فوران کرد ، صدایش نه تنها قوی و واضح بود بلکه دقیقا همان حس طبیعی بلبل جان به من القاء شد. چشمانم از صدای با کیفیت و بلند ولی ملایمش سرکشانه بسته شد ، حالا من هم در همان آبی لاجوردی سیر میکردم ؛ منحنی لب هایم بعد از چهار روز به سمت بالا خم شد و آرمشش تمام وجودم را در بر گرفت، زمانی که چشمانم را باز کردم خورشید به پشت ابر ها فرار کرده بود. دستی بر گوش هایم کشیدم دیگر در آتش نمیسوخت انگار که بلبل جان بر روی شانه ام نشسته باشد و طنین صدایش در اعماق وجودم رخنه کند .
*خاطره من از هفته پیش که متاسفانه بلبل جان را بعد از چهار سال از دست دادم و هر زمان که دلتنگش میشوم با هدفون هایی که مادرم از فروشگاه سامسونگ خریداری کرد به صدایش گوش میدهم و به نوعی رفع دلتنگی میکنم. از برند سامسونگ به خاطر کار های با کیفیت تشکر میکنم.?
#روایتگرباش
#روایت
#داستان_ما