مطالبی که در ادامه میخونید از کتاب Make It Stick: The Science of Successful Learning استخراج شده.
این مطلب قسمت دوم این نوشته است.

یعنی اون پروسهای که توش چند لایه به معنای مطلبی که یاد گرفتید اضافه میشه، مثالش میشه وقتی که اون مطلبی که یاد گرفتید رو به مطالبی که از قبل میدونید ربط میدید، اون مطلب رو با کلمات خودتون برای یکی دیگه توضیح میدید و یا به کاربردش در زندگی روزمره توجه میکنید.
مثلا وقتی درباره انتقال گرما میخونید ربطش بدید به گرم شدن دستاتون وقتی یه لیوان چایی دستتون گرفتین. یا مثلا احتمالا قبلا گردش الکترون دور هسته اتم رو به منظومه شمسی تشبیه کردین.
هر چه قدر ارتباط بین مطالب قبلی با مطالب جدید بیشتر باشه، فهم شما از مطلب جدید بیشتر میشه.

یعنی سعی کنید قبل از اینکه راه حل و جواب سوالی رو نگاه کنید، خودتون به جواب برسید. از دانستههای قبلیتون کمک بگیرید تا به جواب برسید، ممکنه اصلا به جواب نرسید ولی این کار باعث میشه شباهتها و تفاوتهای مطلب جدید با مطالب قبلی رو بهتر ببینید. یا اینکه سعی کنید با جستجو تو اینترنت به جواب برسید. این تلاش و جستجو باعث میشه بعدا که جواب و راه حل رو نگاه میکنید خیلی خیلی بهتر یادشون بگیرید.
برای تمرین این استراتژی میتونید قبل از کلاس به مسائل و نکاتی که قراره اون جلسه تدریس بشه فکر کنید و سعی کنید اونا رو برای خودتون توضیح بدید، اینطوری وقتی اون مطلب براتون توضیح داده میشه خیلی بهتر اون مطلب رو میفهمید.

یعنی چند دقیقه وقت بذاری و با خودت بگی که جلسه پیش چی یاد گرفتم؟ امروز چه مطالبی خوندم؟ اگه چیکار میکردم بهتر میشد؟ اگه چه مطالبی رو بلد بودم این مطلب رو بهتر یاد میگرفتم؟
میشه گفت این استراتژی ترکیبی از Active recall و Elaboration هست.

یعنی بدونی چی میدونی و چی نمیدونی. این مسئله خیلی خیلی مهمه. باعث میشه توهم دانایی نداشته باشین. آشنایی با متن کتاب یا جزوه با یادگرفتنش زمین تا آسمون فرق داره. برای این مسئله باید از خودتون امتحان بگیرید تا بدونید چه مطالبی رو بلد نیستید.
برای ارتباط بیشتر میتونید من رو اینجا دنبال کنید.