هنگام مطالعه کتاب «چگونه شرایط بحرانی را مدیریت کنید» اثر ایساک آدیزس (ترجمه محمدحسین اکبرزاده)، به این جمله کلیدی رسیدم.
به کارکنانتان اختیار عمل بدهید؛ آنها به جز دست، مغز هم دارند.
خیلی از سازمانهای دولتی و خصوصی برای جذب و انتخاب بهترین نیروها هزینههای سنگینی (آزمون استخدامی،کانون های ارزیابی و...) پرداخت می کنند؛ اما سوال اینجاست که بعد از جذب، واقعا چه استفادهای از تواناییهای آنها میکنند؟
وقتی تمام تصمیمها باید به تأیید نهایی مدیر برسد، وقتی کوچکترین اقدام خارج از روال نیازمند کسب تکلیف است، عملا چه پیامی به کارکنان مخابره میکنیم:
«فقط اجرا کن؛ من به دستهای تو نیاز دارم، فکر کردن با من!»
اگر قرار است از «سرمایه انسانی» واقعا استفاده شود، باید ظرفیت ذهنی کارکنان را فعال کرد. تفویض اختیار، فقط واگذار کردن «کار» نیست؛ واگذار کردن «حق تصمیمگیری» در یک محدوده مشخص است. البته باید که اختیار بدون چارچوب و ابزار، تفویض نیست؛ رها کردن است.
یک سؤال
در تیم یا سازمان شما، چند نفر فقط «دستهای مدیر» هستند و چند نفر واقعاً «مغزهای متفکر سازمان»؟