کمال گرایی؟ یا کمال گرایی مطلق؟
گاهی به این موضوع فکر میکنم که در اطراف خود مواردی از:
کمالگرایی مخرب است، جلوی پیشرفت و نتیجه را میگیرد، و کمال گرایی اصلا به درد نمیخورد و ... ؛
آیا امکان دارد مضمون دیگری نیز در کنار این وجود داشته باشد؟
به عقیده بنده در سوی دیگر کمالگرایی کمال گرایی مطلق نیز وجود دارد، و من تا حد چشمگیری به کمال گرایی معتقدم، اما به کمالگرایی مطلق ، خیر.
گمان می دارم که مردم، این کمال گرایی بیش از حد را باید کنترل کنند که در این نسل جدید جوانان رو‌به افزایش است( طبق برسی روانشناسان) که حتی از سوی والدین نیز نشات دارد.
کمالگرایی را به گونه ای میشناسم که به سوی و جهت باشد، نگاه و پرسپکتیوی رو به تعالی و بزرگ شدن و تکمیل داشتن داده ها و پیشرفت های روز افزون...
برخی کمالگرایی را طوری میشناسند که: یا همانی که من میخواهم یا هیچ؛
اما من نیز میگویم این کمال گرایی بیش مطلق است، نه کمالگرایی؛
اگر ما به هیچ شکل کمالگرایی را در رویاپردازی و تحرک خود متبلور نسازیم گویی که دست از کار اصلی خود کشیده ایم.؛ آری اکثر مردم متفق القول هستند که هیچ چیز کاملی وجود ندارد، اما ذات انسان از «ترین» ها و کمال خوشش می آید.
پس با خود لجاجت نکنیم و‌گاهی کمالگرا باشیم...
س.مشک
آذر ۹۸
