اگر قسمت اول این داستان رو نخوندید، توصیه میکنم حتما بخونید!!

داستان به اینجا رسید که با شکلگیری زبان، هوش جمعی و دانش قبیلهای هم شکل گرفت و باعث شد که مقدار دانش و تجربه در قبیلهها، از نسلی به نسل دیگه بیشتر و بیشتر بشه. امکان صحبت کردن آدمها با همدیگه، به انسان اجازه داد که ساختارهای پیچیدهتری از جامعه رو شکل بده که در کنار تکنولوژیهای پیشرفتهای (در اون زمان) مثل کشاورزی و اهلی کردن حیوانات، منجر به این شد که به مرور زمان قبیلهها در مکانهایی دائمی ساکن بشن و با ادغام قبیلههای کوچکتر، ابرقبیلههای سازمان یافته شکل بگیرن. با این اتفاق، حالا دانش انباشته شده در هر قبیله با سایر قبیلهها و ابرقبیلهی بزرگتر به اشتراک گذاشته میشد و یک برج بزرگ از دانش انباشته شده رو شکل میداد. این همکاری جمعی کیفیت زندگی رو برای همه ارتقاء میداد و به همین ترتیب، تا 10000 سال قبل از میلاد بود که اولین شهرها ایجاد شدن.
مطابق ویکی پدیا، یه قانونی وجود داره به نام قانون متکاف، که میگه:
"ارزش یک شبکه ارتباطی از راه دور متناسب است با تعداد کاربران متصل در سیستم به توان دو."
به شکل زیر نگاه کنید:

اما همین قانون واسه مردم هم صدق میکنه. دو نفر آدم می تونن یک مکالمه داشته باشن، سه نفر میتونن چهار گروه مکالمه منحصر به فرد داشته باشن (یعنی سه تا مکالمه دو نفره متفاوت و یک مکالمه چهارم بین این سه نفر به عنوان یک گروه). 5 نفر، 26 مکالمه و 20 نفر، 1048555 مکالمه منحصر به فرد.
پس، نه تنها ساکنین یک شهر میتونستن از یک برج عظیم از اطلاعات سود ببرن، بلکه قانون متکاف نشون می ده که حالا تعداد مکالمات محتمل بین شهروندان یک شهر سر به فلک میکشه. مکالمات بیشتر یعنی ایدههای بیشتری به هم برخورد میکردن که منجر به اکتشافات بیشتر و در نتیجه شتاب گرفتن چرخ نوآوری میشد.
خیلی زود، آدمها در کشاورزی استاد شدن که همین موضوع باعث شد ذهن مردم برای فکر کردن به ایدههای بیشتر آزاد بشه و خیلی طول نکشید که به یک نقطه عطف جدید و عظیم دیگه رسیدیم: نوشتن.
تاریخدان ها معتقدن که انسانها اولین بار حدود پنج شیش هزار سال پیش بود که شروع به نوشتن کردن. تا اون موقع، اون برج عظیم دانش جمعی، تنها در شبکهای از حافظهی مردم ذخیره شده بود و تنها راه دسترسی بهش، جریان ارتباطات دهان به دهان بین مردم بود. این سیستم در قبیلههای کوچیک کار می کرد، اما وقتی با یک توده ی عظیم از دانش در یک گروه بسیار عظیم از جمعیت انسانی سروکار داریم، حافظه ی مردم به تنهایی، به سختی می تونه از پس این حجم از اطلاعات بر بیاد و در نتیجه بخش عظیمی از این دانش گم می شد! اما حالا راهکار جدیدی پیدا شده بود.
در قسمت بعد منتظر اثرات شکل گیری "نوشتار" بر جوامع انسانی باشید.
اگر این پست رو پسندیدید با دوستان خوشفکرتون هم به اشتراک بذارید.