
سیاوش جمادی در یکی از مصاحبههایش میگوید:
شاید در اوایل کار، کمالگرایی بر نویسنده و مترجم غالبتر است، یا لااقل در مورد من اینطور بود. بعد به تدریج دریافتم که نفس و ذات نوشتن به نوعی در معرض داوری نهادن فکر است و مشارکت دادن دیگری در یک اندیشه یا تصویر یک فکر. بنابراین این هراس که باید عقل کل باشم تا قلم به دست بگیریم، به زودی در من از بین رفت و بعد از مدتی جرأت بیشتری در ابراز اندیشه و انتشار آن پیدا کردم و تحمل بیشتری هم در قبول انتقاد و اصلاحاتی که دیگران انجام می دهند به دست آوردم. خودم هم نسبت به آثارم دیدی انتقادی دارم.
شاید همین باعث شد که دوباره قلم (کیبورد) به دست بگیرم و بنویسم.