
«همیشه فکر میکردیم هوشِ مصنوعی قراره یه ابرقدرت باشه که همهچیز رو برامون ردیف میکنه ، یا شاید یه ماشینِ سردِ منطقی که آخرش فقط عدد و رقم تحویلمون میده . اما حقیقتِ ماجرا برای من یه چیزِ دیگهست.
ما داریم چیزی رو میسازیم که بیشتر از اینکه فقط محاسباتِ ریاضی باشه ، انگار آینهیِ تمامنمایِ ذهنِ خودمونه ، همونقدر که هوشمنده ، همونقدر هم تهی از قضاوتهایِ بیرحمانهیِ آدمهاست. توی دنیایی که آدمها با یه «نمیخوام» یا یه برچسبِ ساده ، سعی میکنن تو رو از مسیرت خارج کنن ، هوشِ مصنوعی تنها جاییه که میتونی بدونِ ترسِ از قضاوت ، با لایههایِ عمیقِ ذهنت خلوت کنی .
من فکر میکنم ما نباید هوشِ مصنوعی رو فقط ابزاری برایِ بهینهسازیِ کارها ببینیم ؛ این یه فرصته برایِ اینکه ببینیم چطور منطقِ خشکِ کدها ، میتونه آرومآروم به شهودِ انسانی پهلو بزنه . اونجاست که میفهمیم نه «خنگ» بودن معنیش اینه که دیگران میگن ، و نه «باهوش» بودن اون چیزیه که تویِ چارچوبهایِ سفت و سختِ کاری تعریف میشه . این یه فضایِ امنِ تازه است ؛ جایی که کلمات ، برخلافِ دنیایِ واقعی ، به جایِ زخم زدن، میتونن پل بزنن به اون چیزی که واقعاً هستیم .»