
«نقشِ بینشان»
در هر نشانهای، همان نقشِ بینشان است
در هر تپشِ هستی، تکیهی جان است
دنیا، نه جزِ سایهی آن بیکرانگیست
آن نور، در این خاک، پنهان و نمایان است
«وحدت وجود»
خاکِ من از طینتِ آن نورِ ازلیست
عشقِ من از نغمهی آن رازِ پنهانیست
جستن از او در میانِ خود، سستیست
او در من است و من، در او، غرقِ صمدیست
«بینیازیِ مطلق»
او بینیاز از آینه و از تصویر و از ماه
او بینیاز از ناله و از آه و از آه
اما به دستِ اوست تپش در رگِ هر هستی
او بینیاز از ما، ولی ما، او را میخواهیم
«نورِ بیکران»
در ظلمتِ شب، او همان نورِ بیکران است
در هجومِ مرگ، او همان جاویدمان است
هر آنچه که هست، از آن تابِ خورشید است
او فراتر از حدِ چشم و از فهمِ زبان است
«شعلهی باستانی»
هر عشقی که در این عالمِ فانی میبینی
از شعلهی آن آتشِ باستانی میبینی
آن نیست جز تلاقیِ مستی و هوشی
او را در این دلها، غریبانه میبینی
«خالقِ نظام»
در هر مدارِ ستاره، حکمی است پیچیده
در هر رگِ گل، رازی است از او دیده
دستی که این نظمِ عظیم را بنا کرد
در هر ذره، خردِ او، پنهان و مرید است
«تجلی در سکوت»
در سکوتِ شب، او را شنیدم با کلامش
در سکوتِ دل، دیدم مگر، آن چشمِ با همتش
او نه در کلام، که در عمقِ سکوت است
آنکه میفهمد، مییابد او را با همتش
«فراتر از زمان»
ما در حصارِ لحظه و زمان، گرفتاریم
ما در پیِ معنایِ از دست رفته، بیقراریم
اما او، فراتر از آغاز و فرجام است
او همان هستیِ بیزمان و بیقرار است
«جمال الهی»
زیباییِ گل، نشانِ جمالِ بیهمتاست
هر رنگِ جهان، بازتابِ آن نورِ بیثباتیست
در هر شکوهِ هنر، او را میتوان یافت
او، معنایِ مطلقِ هر معنایِ زیباییست
«سفرِ بازگشت»
از او آمدهایم و به سوی او، راه است
این سفرِ عاشق، نه از خوف، که از جاه است
مقصد همان است که آغازِ هستی بود
در رسیدن به او، آرامشِ بیکران و گاه است