
«سلام، ای هیبت در مه»،
چقدر که میتوانم برایت بگویم...
چطور میتوانم به تو دست یابم؟
چطور میتوانم از مرز بگذرم و به تو تبدیل شوم؟
تو زیبایی به واسطهی جایی که ایستادهای،
و غباری که از عبورهای یک عمر بر تنت نشستهاست.
من جهان را خواستم تا تو را داشته باشم؛
هر نگاه، هر دوست داشتن، هر احساس، هر فکر و هر گامی که برداشتم به سمت "تو-بودن" بود؛
چگونه باید تو را توصیف کنم و از انبوه تعیّنات بیشمار و متلاطم، نامی به تو منگنه کنم؟
میدانی عزیزم،
انسان موجود غریبی است و من در این غلظت تنهایی، به تویی که در آن سوی راه زیست میکنی چشم دوختهام؛
در خوابهایم، در نمودهای این-جهانیام و در هر میلِ به حذف شدن، تو را تمنا میکنم.
انسان چگونه میتواند با آنچه که نیست، نسبت برقرار کند؟
با آنچه که باید باشد چطور؟
خوب من،
چقدر که میتوانم از تجربهی انسان بودنم برایت بگویم...
از آن جدالهای وجودی که مرا به تو میرسانند.
من عبور میکنم و در هرگامی که به پیش میگذارم، به چیزی غیر از من بدل میشوم،
یک "تو" که خواهش گذشتهی خویشم!
من در این راهی که به سوی تو گام برمیدارم بخشهایی از خود را رها میکنم و کمی بیشتر "تو" میشوم،
تو در این راهی که گام برمیداری بخشهایی از خودت را رها میکنی و کمی بیشتر از "من" فاصله میگیری!
همیشه فاصلهای وجود دارد؛ در تمام نسبتها، در میان تمام حضورها.
کاش میشد تو را از خودت جدا کرد و در کنار خودم بیاورم...
در این مفهوم که درحال زیستن آن هستم، نمیتوانم هیچ نامی را به خود نسبت دهم،
نمیتوانم هیچ مرزی را برای تو تعیین کنم.
زمان، در میان ما چه هویتی میتواند داشته باشد؟ آیا در این لحظه، این "من" که عمیقا خواستار "تو" است، با تو یکی نیست؟ پس آن فاصلهای که میبینم چه؟
نمیدانم باید خود را طی کنم تا به تو دست یابم،
یا به تو دست یابم تا خود را مرور کنم...
بازهم از دستان عقل لغزیدی؛
بگذار از ابتدا تو را ببینم؛
من هستم و میاندیشم، به خود و آن میل بسیار غلیظ که مرا به سمت تو میکشد،
که مرا به سوی تو امتداد میدهد.
از آنجا که تو را در اندیشهام آوردم، تو را مجزا کردم؛
آیا به تو هویت بخشیدم یا که هویت تو را کشف کردم؟
من تو را حس میکنم،
در جهانی که نیست،
در جهانی که اندیشه نیست، زمان نیست!
اما من با همین آشفتگیهایی که از بطن آن، تفکر رشد میکند، تو را میشناسم.
هر لحظهای که تو از من میگریزی، باز هم به چنگت میآوردم،
اما آیا در هر مواجهه، همچنان آن "تو" هستی؟
بازهم گریختی و در پردهی ابهام پنهان شدی...
عزیزم، من بسیار صبورم؛
تلاش میکنم و به قدرِ عمرِ یک روح،
برایت مسیرها طی خواهم کرد.
تو آنجایی،
شبیه به من و ناشبیه به خودت،
شبیه به خودت و ناشبیه به من؛
من این واقعیت را تماشا میکنم که در تو اثر گذاشتهام.
از تویی که پس از من ایستادهای میپرسم:
برای لمس وجود تو باید خودم را تغییر دهم؟
در هر انتخابِ من، چهاندازه از "من" به "تو" تبدیل میشود؟
آیا هر ارادهی من، با هر ارادهی تو همسو است؟
آیا اگر از تو دست بکشم،
اگر دیگر تو را طلب نکنم،
بازهم برای من اجتنابناپذیر خواهی بود؟
آیا حق هویت و معنا به خودآگاهی تعلق دارد؟
چگونه تو را مستقل ببینم وقتی هرآنچه که از تو میشنوم، واگویههای خود با من است؟
چگونه باید فراتر رفت؟
من به تو میاندیشم،
خواستار تو هستم،
و در هر نگاه، از خودم دست میکشم؛
در کنار تو، من دیگر "من" نیستم،
تنها تو حقانیت حضور داری،
تنها تو هستی؛ تو، تو و تو...
اما در هر بار اندیشیدن به تو، به من میرسم؛
انسان همیشه به خودش میرسد،
اشارهی همه چیز به خودش میرسد.
یک تنهاییِ عاشقانه گریبانش را میگیرد،
و دیگری را به تصویری آشنا از خویش بدل میکند.
او حتی اگر نخواهد خود را ببیند نیز،
خود را دیده است!