از دیرزمانی است که دست‌هایش کشیده شده‌اند، برای خود-بودنش،
برای او،
که می‌توانست به سرشت‌اش رنگ امکان ببخشد.
او بود، هست و خواهد بود برای پرنده‌ی کوچک غمگین‌اش،
در یک تجلی از خود، به هویت یک شاخه،
در هیبت یک ایستادن و حضور داشتن.
ای اهل پرواز،
به اقلیم افسانه فراخوانده شده‌ای؛
به سرزمینی که در آن هر حضور در معنای مطلق وجودی خویش تعریف می‌شود؛
به دور از زیستگاه آدمیان.
پرهایت را ببند، و در این سکوتِ شاخه بیاسای.
هرآنچه را که به‌سوی تو می‌آید، بیرون از قلمرو‌ِ تجربه‌ی مأنوس خویش، زیست کن.
بگذار معناها در شکوهِ ذات خود، در تو رسوخ کنند.
آنجا که ایستاده‌ای، زبانی به سوگند گشوده،
و خونِ میثاق جاری شده است.
باشد که اعجازِ جوانه، راهِ خویش را به سویت بگشاید؛
و آنچه را که باورناپذیر می‌نماید دریابی.
بالهایت را آسوده کن و خود را به شاخه امانت گذار،
بگذار نگهبانِ تپش‌های تو باشد و آستانه‌ای برای پروازی دوباره.
خود را به این جهان فراعقلانیِ رازآلود بسپار.
بگذار نسیم، احساس تو را دربرگیرد و هر برگ بالهایت را نوازش کند،
تا که غبارِ سفرهای دور را از تار و پود پرهایت بزداید.
آنجا که ایستاده‌ای ، به کُنه و ریشه‌ی آنچه می‌بینی ایمان آور؛
تو اکنون در دنیایی سکونت داری که هر حضور، تنها ظهورِ دگرگون‌شده‌ای از معنای حقیقی خود دارد؛
تجلی‌ای فروکاسته در صورتِ باورپذیر،
از این‌رو تو تنها امر شهودی را دریاب... .
بگذار شاخه‌بودگی، تو را نجات دهد!
