
خاکستری،
آنجا که دو سوی حقیقت به تفاهم میرسند ، هر نوعی از تعیّن کنار زده میشود و هر اشارهای معنای خود را از دست میدهد.
انسان چنان موجودی است که برای هرچیز، توجیه و علتی مشخص را طلب میکند؛
هر نظام فکری در مواجهه با تعیّننیافتگی پاسخی خاص بروز میدهد، گاهی آن را انکار میکند و گاهی به ستیز با آن برمیخیزد.
با این حال، واکنش انسان به امر متعیّن نیز ممکن است متفاوت بروز نکند، این موجود حتی دربرابر آنچه در نظرش بدیهی و آشکار مینماید نیز، گاه به جدال و عدمپذیرش روی میآورد.
بنابراین، درجایی که زبان از گفتن بازمیماند و افسار از اندیشه بازپسگرفته میشود، شاید بتوان فرصتی برای رستگاری یافت.
در خاکستری،
نه سفید، مغرور به خویش است و نه سیاه از خود شرمگین؛
خاکستری نه انسان را در هیبت یک معصوم به پرستش وامیدارد و نه او را به سقوط میکشاند!
انسان در آنجا میتواند یک بیجاذبگی، سکون و سکوت را تجربه کند.
در تعلیق است که دهان خاموش میشود، چشم ها زبان میگشایند و دست ها مفاهیم را انتقال میدهند؛ البته مشروط به آنکه مفهومی تابِ ماندن در آن بیوزنی را داشته باشد.
خاکستری را باید بیرون از زمان تجربه کرد؛
در جایی که دو سوی حقیقت، تلاشی برای اثبات خود ندارند و هیچیک پا به میدان نبرد نمیگذارد؛ هردو، تنها حضور دارند و به خویش، دیگری و به تویی که در میانهی آنها ایستادهای فرصت زیستن میبخشند.گویی در آن نقطه، دور از نظارت زمان، هرنوع واقعیت از بین میرود، زیرا هر فرضیه با شدتی برابر امکان حضور دارد.
شاید بتوان غم را نیز از جنس خاکستری دانست؛
در غم، نه تسلیم تو را به سوی خود میکشد و نه گذرکردن، بلکه رها و آزاد در میانهی این دو باقی میمانی، در وضعیتی آمیخته به امنیت و آسودگی.
غم را نمیشود گفت، نمیتوان به وصف درآورد؛ گویی هر ابرازی که برای آشکارکردن هویت آن بهکارگرفتهشود در عینحال در محو کردن آن نیز دخالت خواهدکرد.
غم اگر از مجرای منطق عبور کند، از ماهیت خود تهی و به تمسخر گرفته میشود؛ تنها بهواسطهی نگاه است که میتوان دیگری را، در بودنِ غم شریک کرد.
در تعلیق شدتها، فواصل و نسبتها با کیفیتی برابر وجود دارند؛ چنانکه گویی در مرز میان اضداد قدم میگذاری، همانند راه رفتن بر لبهی ساختمانی بلند، در خطِ میان هستی و نیستی، بودن و نبودن؛ بیآنکه غریزهای تو را به زیستن فرا بخواند یا میلی تو را به مرگ سوق دهد؛ تو، تنها گام برمیداری.
هر یک از جنبههای حقیقت، در صلحآمیزترین و متعادلترین فاصله از دیگری و چه بسا از دیگر وجوه ایستادهاست! هیچکدام بر آنیکی برتری ندارد و تو در این بین، میتوانی شبکهای عظیم از بیشکلی را تماشا کنی؛
در فضایی که هیچ نقطه ثقلی وجود ندارد، انسان میتواند به معنای حقیقی، به نظاره بنشیند و خود را همچون تجمیع تمام آن جنبهها مشاهده کند!
در نخستین لحظات، انسان پیوسته میان این دو سو تاب میخورد؛ از اینرو که او خود، چیزی جز آشفتگی و بینظمی نیست، هر بخش از وجودش که وزینتر باشد، به سمت همجنس خود کشیدهمیشود. این نوسان تا آنجا ادامه خواهد داشت که تعاریف و تمایزگذاریهای متعارف فروبریزند و از انسان، چیزی جز تجربهی خالصِ بودنِ خویش باقی نماند.
هر چیز، با غلظت ویژهی خود حضور دارد و به وجود ادامهمیدهد، تنها انسان است که با آشوب ذاتی خود، در بین این غلظتها، برای خویش مفهوم، تعریف و معنا میسازد!
تعلیق را هم میتوان به عنوان یک اصل اولیه درک کرد و هم به عنوان یک غایت!