تجربهی انسان میتواند برای او ابزار مناسبی در مسیر شناخت باشد.
تجربه همچون فیلتری عمل میکند که آنچه در بیرون از انسان است را به او میشناساند.
هر چیز، زمانی ارزشمند میشود که یا از دلِ تجربهی فردی برخاسته باشد، یا زمینهساز تجربهای تازه برای او گردد؛
گویی در این میان، این ابزار شناخت ــ یعنی تجربه ــ در مرکز توجه قرار دارد.
در بسیاری از موارد ممکن است با تجربههایی مواجه شویم که از دید دیگران نادرست یا ناسازگار جلوه کنند، اما حتی همین تجربههای ظاهراً غلط نیز میتوانند بازتابی از حقیقتهای نهفته در درون انسان باشند.
تجربهی انسان ارزشمند است، زیرا محصول اوست؛ برآمده از گذر از تمامی ذهنیات، تصورات، باورها، الگوهای شکلگرفته، ساختارهای تحلیلی و روانشناختیاش.
از خلال نوع تجربهی هر انسان، میتوان نشانههایی از تروماهای او، موقعیتهایی که با آنها روبهرو شده، افرادی که ملاقات کرده و چالشهایی که از آنها سربلند یا شکستخورده بیرون آمده است را بهگونهای نسبی بازشناخت.
تجربهی حتی یک انسان میتواند بازتابدهندهی حقیقتها و واقعیتهای بسیاری دربارهی جامعهی انسانی باشد.
پرسشهایی در این میان پدید میآیند:
چگونه است که تجربهی موجودات اندیشنده از جهان، اعتباری برتر از تجربهی سایر موجودات مییابد؟
آیا اساساً طرح چنین پرسشی درست است؟
آیا میتوان در میان انبوه تجربههای انسانی، اشتراکاتی استخراج کرد؟
و سرانجام، آیا میتوان برای رفتارهای انسان تابع یا ضابطهای نوشت؟ مثلاً تابعِ طردشدگی، یا رابطهی هر نسل با نسل پیشین خود؟ تابعِ تروما؟
🟣 #فلسفه #انسان #تجربه #تفکر
