ویرگول
ورودثبت نام
راضیه بندگانی
راضیه بندگانیhttps://t.me/cogitoergoIam
راضیه بندگانی
راضیه بندگانی
خواندن ۴ دقیقه·۱ ماه پیش

تاریک‌خانه

به‌تاریخ 17 آگوست

باران به شیشه چنگ می‌زند،
پنجره به جای من می‌گرید.
اشک‌های کثیفِ شیشه تمام اتاق را برداشته‌اند؛
تا زانوهایم بالا آمده‌اند و راه نفسم را خواهند بست.
دلم می‌خواهد این پنجره را خرد کنم،
باران را خفه کنم؛
تهوع دارم.

اتاق و تمام وصله‌هایش رنگِ بازتاب گرفته‌است؛
من او را کشته بودم و حالا همه‌چیز شبیه عکس شده‌بود،
به‌ریخت یک گور دسته‌جمعی؛ بی‌جان، تیره و زننده.
اَه، این باران دارد مرا منجمد می‌کند؛ یک ابر مگر چقدر می‌تواند بالا بیاورد!
...
در همین روز، سال گذشته، او را پیش خود آوردم؛
مثل یک جادوگر ظاهرش کردم.
در اتاقی که رنگ خون داشت؛
اتاقی که به‌لحنِ فریادهای منِ تیره‌بخت بود.
با همان لباس مشکی که هم خودش دوست داشت و هم من.
سیگار او را به سرفه می‌انداخت؛
آنقدر، که به تهوع می‌افتاد؛ گویی می‌خواست چیزی را متولد کند!
سرفه‌هایش گوش‌هایم را به‌خون می‌انداخت؛
در این‌وقت‌ها دلم می‌خواست خودم را خفه کنم تا دیگر صدای سرفه‌هایش آزارم ندهد.
ازاین‌رو همیشه دور گردنم کبود، و جای طنابِ انگشتانم روی گلویم پررنگ بود.

او سیگاری نبود،
اما درکنار من، همیشه یکی در جیبش بود؛
قصد آزارم را داشت؛
می‌دانست که نسبت به سیگارش، از خشم و حسادت می‌سوزم؛
آن تکه‌ی دودآلود، میان لب‌های من و او فاصله می‌انداخت؛
یک گیاه لعنتیِ خشک و بی‌جان، بر من برتری داشت.

همیشه پیش من سیگار می‌کشید و با نگاهی مغرور و درنده، دودش را به صورتم تف می‌کرد.
منِ بیچاره و بزدل اما، آن دود را تا انتها در ریه‌هایم فرو می‌بردم؛
مثل این بود که رقیبم را در آغوش کشم، چون او را بوسیده بود!
بسیار تلاش کردم تا به‌واسطه‌ی آن فیلتر سیاه و آلوده‌ که بر لبانش نشسته بود،
من هم سهمی از او بردارم،
من هم او را تجربه کنم؛
اما او هربار، سیگار را نیمه‌جان رها و پیش چشم من زیر پایش له می‌کرد؛
و منِ رانده‌شده، فرصتی برای چشیدن عدم را از دست می دادم،
فرصتی برای حل‌شدن در تک‌بعدگی و پوچی او!
...
فقط همین یک تصویر را از او داشتم؛
تمام جزئیاتی که در رؤیاهایم با آن سر می‌کردم.
...
موهایش هیچ‌گاه لطیف نبود.
وقتی نوازشش می‌کردم، مثل تکه‌های شیشه دستانم را پاره می‌کرد.
تمام بودنش مملوء از پس‌زدن بود، سرشار از نفی؛
نگاهم که می‌کرد، گویی به من هشدار می‌داد که همانند یک جنازه او را دریابم.
فقط چشمانش، به حال من دل‌می‌سوزاندند،
من نیز برای‌خاطر چشمانش، می‌توانستم بی‌رحمی‌های دیگرش را تاب بیاورم.
سفیدی و بی‌رنگی پوست او، در تضادِ با سیاهیِ تن‌پوشش، مرا منجمد می‌کرد.
تمام اندام و حضورش رنگ مرگ داشت.
من او را کشته و بر صفحه‌ای خشک و سرد کوبیده بودم.
...
او را ظاهر کردم تا پس از دود شدن و رفتنش، با آن نگاهی که از او قاب گرفته بودم، خودم را سر پا نگه دارم؛
البته چیزی که من داشتم پا نبود؛
یک جفت استخوانِ کرم‌خورده‌ی از گوردرآمده بود.
گمان می‌کردم می‌شود که انسان، با نقشی که دیگر هیچ اتصالی به آن لحظه‌ی موجود در ‌گذشته ندارد، برای خودش معنا بسازد؛
معنا و راهی برای نفس‌کشیدن، تا دیگر این دیوارها و پنجره‌ی کذایی دلش را مچاله نکنند.
...
من به او تعرض کرده‌بودم.
او مرا شکنجه می‌داد تا لذت ببرد،
تا شب‌هنگام، وقتی در آغوش بسترش به خواب می‌رفت، از انجام وظیفه‌ی خود آسوده باشد؛
وظیفه‌ای که هدفش چیزی جز متلاشی کردن من نبود.
در طی مدتی که پیش من می‌ماند، حضورش پررنگ‌تر و غلیظ‌تر می‌شد؛
تا آنجا که به اوجِ ظهور خودش می‌رسید.
برایم همانند یک الهه احضار می‌شد،
الهه‌ای که در سرزمین خیال و اصوات زیست می‌کرد.

نمی‌خواستم آخرین دیدارمان را بدون پرتره‌ای از او به انتها برسانم؛
او لذت می‌برد که از میان انگشتانم لیز بخورد،
به سرخوشی می‌رسید وقتی‌که نبودنش را در هوای اتاق من می‌دمید؛
مثل دود و خاکستری که از شومینه‌ای قدیمی و ازکارافتاده به درون اتاق نشت می‌کند.
اما من دیگر نمی‌خواستم تسلیم او شوم،
دوست داشتم هم خودش را آزار دهم و هم خودم را.

دوربین را از کنار تفنگی که در کشو بود برداشتم و نور فلاش را به صورتش شلیک کردم؛
در آن ثانیه، داشت آخرین پُک آن روزش را می‌کشید تا که بعد مرا زیر پایش له‌ کند؛
اما این‌بار من زودتر به او ضربه زده‌بودم.
تیغِ نورِ دوربین را به چشمانش فرو بردم و از چین‌خوردگیِ ابروانش لذت می‌بردم.

انتقام گرفته بودم.
حالا دیگر او بیچاره بود؛
مفلوکی که در غفلت و ناهشیاریِ نسبت به دوربین، نسخه‌ای از خودش را، از او برداشته بودم.
دیگر حضورش برایم چیزی جز آبِ کثیفِ باران نبود، وقتی‌که از درز پنجره‌ی اتاقم سرریز می‌شود؛
تمام هویت، هستی و زیبایی‌اش را ربوده و در عکس او فشرده بودم.
دیگر می‌توانست به هر گورستانی که می‌خواست برود،
و دوست داشتم آنقدر سیگار بکشد تا بمیرد؛
تا سرفه‌هایش دیگر نتواند آزارم دهد.
...
امروز، مثل همان روز در سال پیش، نتوانستم چشم‌هایش را تاب بیاورم؛
آن تیغ موهایش را
و همه‌ی آنچه در این تصویر از او باقی مانده بود.
مثل همان روز، اولین ضربه را به چشم‌هایش زدم؛
اما دیگر به‌ رویم اخم نکرد...
این تصویر حتی از نفس‌هایش نیز، سردتر و بی‌روح‌تر بود.

تنها چشمانش، به حال من دل‌می‌سوزاندند؛
و حال من دیگر قابل ترحم نبود،
چشم‌هایش را پاره کردم.
...
باران به شیشه چنگ می‌زند.
پنجره به جای من می‌گرید.
دلم می‌خواهد این پنجره را خرد کنم،
و خودم را خفه کنم.

باید کبودی روی گلویم را دوباره ظاهر کنم...

بارانعکاسیادبیاتتفکرعکس
۱۷
۴
راضیه بندگانی
راضیه بندگانی
https://t.me/cogitoergoIam
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید