با سیلی برادرم برق از چشمانم پرید. منتظر بودم تا پدرم واکنشی نشان دهد. اما فقط سرش را پایین انداخت و رفت. این نارو خوردن ها یک بار با برادر بود، یک بار با دوست، یک بار با همکار و هزاران بار با پدر... پدری که می دید اما انگار نمی دید.. بود اما هیچ وقت نبود..
آرام آرام بزرگ شدم .. بی صدا .. بی حاشیه..
خاطره ای از بازی کردن با پدر ندارم. فقط سایه ای از ترس و افسردگی را در خانه می دیدم. هر جا کار جدیدی می کردم و با ذوق نشانش می دادم با خستگی می گفت: « برو یه کاری کن که پول توش باشه. »
همیشه دنبال این بودم که یک روزی کاری کنم که پدر تایید کند. بگوید آفرین! این شد که مهندسی را انتخاب کردم و آن جا برق چشمانش را دیدم. هرچند که همیشه در ریاضی لنگ می زدم..
دوستش دارم.. می دانم که نمی خواست ضربه هایی را که خودش دید ما نیز تجربه کنیم. اما ...
اما برای این تایید کوفتی چشم به دهان عالم و آدم دوختم. یک عمر کاسه گدایی تایید به دست گرفتم و نمی فهمیدم چرا. در رابطه هایی می رفتم که فرد غایب می شد. نمی دید. طرد می کرد. سرزنش می کرد و باز من آن رابطه را دوست داشتم و این طرد شدن حسی غریب و دیرآشنا به من می داد.
حس شرم، خود کم بینی، دوست داشتنی نبودن و بی ارزشی کلیتی بود که من در کنار گوشه ای از آن جا گرفته بودم...
بعدها در مسیر درمان پس از تخلیه خشم نسبت به پدر، دنیا برایم رنگ عوض کرد. آن گره کور باز شد.. همسرم پذیرایم شد.. حس می کردم می شنود. افرادی وارد زندگیم شدند که خود واقعیم را می دیدند. و از همه مهم تر پدری که الان به من عشق می ورزد و من نیز به او. دستهایش را می گیرم. وقتی محکم بغلش می کنم می شوم آن عقابی که بر فراز آسمان ها پرواز می کند و دیگر هیچ تاییدی به چشمش نمی آید... و وقتی بخواهد صیدی کند در لحظه.. در آن واحد .. و تمام....
#روان_درمانی#روایتگری #روانشناسی_یونگ #تیپ_شناسی #پدر_غایب #بخشش
