
و بخشش از آنجا شروع شد که من به جای پدر نشستم. چشم جای چشم.. نفس جای نفس.. و قدم جای قدم هایش ...
دردهایش را دیدم. انتخاب هایش را .. کارهای کرده و نکرده اش را.. بودن ها و نبودن هایش را..
تمام عمری که می خواست از ما مراقبت کند و خود را فدای وطن، همسر و فرزندانش کرد.
نخورد تا ما غذایی داشته باشیم.. نپوشید که ما بپوشیم و نخوابید که ما آرام به خواب رویم.
چیست این کیمیای بخشش که خشم را به عشق تبدیل می کند...
اینجاست که موهای سفیدش قلبت را به تلاطم می اندازد... با هر خم تر شدنش .. با هر از کار افتادگیش .. می میری و زنده می شوی..
آرام آرام با نیمه ای از وجودت که تاریک کرده بودی آشتی میکنی..
و قدرت پدر را در جزء جزء زندگیت می یابی و زندگی میکنی...
و با خودت می گویی:
کاش زودتر بخشیده بودم ....
#بخشش #نیمه_تاریک_وجود #پدر #روایتگری