آورده‌اند حق والدین آن است که با نام کوچک نخوانی‌شان و چون پا به سن گذاشتند با ایشان کوچک‌ترین تلخی نکنی (۱۷:۲۳).
و آورده‌اند حق فرزندان آن است که اگر از نزاری‌شان ترسیدی به هنگام وصیت از سخن سخته و درست فرو نگذاری (۴:۹).
اما نیاورده‌اند در تعارض تراژیک این دو چه باید کرد. چگونه فرزندان نزار را بی تلخی، از بازآزمودن بن‌بست‌های پرطمطراق پدران بر حذر داریم؟ آورده‌اند؟
آیا آمرزش‌جویی ابراهیم برای پدر بت‌گرش و آخرالأمر اما دوری‌جستن از او (۹:۱۱۴)، نشانی از ترجیح فرزندان نیست؟ آیا دیبای بیدزده‌ی این جامعه بیش از این تاب قطبیدگی و بنیادگرایی به نفع یکی از این دو نسل را دارد؟ یا همچون پدر پیرمان [وقتی خود به مقام پدری رسید] باید سکوت هارون نبی را این‌گونه تفسیر کنیم که گاه باید یکپارچگی قوم را بر یکتاپرستی مقدم داشت (۲۰:۹۴)؟! حتی اگر این سکوت آشتی‌جویانه به تباهی هم‌زمان پدران و فرزندان منتهی شود؟! در برابر پدرپرستان[*] مسیری جز سکوت و انزوای هارونی منجر به سقوط اجتماعی یا تکلّم عیسوی منجر به مصلوب شدن به دست یهودیان وجود ندارد؟! رهایی از اسطوره را راهی نیست؟
[*] برای مطالعه‌ی بیش‌تر درباره‌ی جوهره‌ی استعاره‌ی «بنی اسرائیل - فرزندان یعقوب» در قرآن ر.ک:
https://virgool.io/@quranicfragments/quranicfragments97-funhs51zccfh
