ویرگول
ورودثبت نام
پویا میری
پویا میریعلاقمند به پژوهش در دنیای علوم انسانی و تکنولوژی | مدیر محصول | ورزشکار |‌ عکاس | نویسنده
پویا میری
پویا میری
خواندن ۷ دقیقه·۷ سال پیش

خدایی باید ظهور کند


چگونه تحمل می کنم؟ این خستگی بیهوده چگونه بر من غلبه می کند؟ این بی انگیزگی و عدم تحرک ریشه در کدام لحظه دارد؟ خوب حواسم را جمع می کنم تا مبادا ناله های بی فایده سر دهم. از خدا تنها طلب سکوت می کنم. سکوت است که همواره قلب مرا آرام نگه داشته است. اما آن سکوتی که در محیط بیرونی تجربه می کنم نوعی مرگ است. وقتی دیوار، مانع یا صخره ای برای عبور از آن پیدا نمی کنم زخم های قدیمی راه خودشان را پیدا می کنند و من دیگر حضور خود را از دست می دهم و یک انرژی هدر نرفته در من باقی می ماند. انرژی که هیچ چیز جز خستگی نیست. خسته از چه؟ از راه های تکراری؟ یا درست نگاه نکردن به ثانیه ها؟ چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید.

چگونه؟

صبح را مرور می کنم از همان ابتدا که بدن خود را به حرکت در آوردم و ورزش را شروع کردم تا لحظه هایی که در حمام در حال طرح نقشه هایی بودم برای آنکه چگونه با سمبلی از قدرت بازی کنم و آن را در حیطه استراتژی های خود بگنجانم؟ میدانم که حاصل اینگونه نقشه کشیدن ها شکست است. گاهی بیش از حد می اندیشم و چیزهای به ظاهر ساده را از دست می دهم. عدسی داغ خود را صرف می کنم و خانه را به مقصد اداره ترک می کنم. هیچ نکته جالبی به ذهنم نمی آید جز آنکه در ترافیک سنگین صبح پادکست رامین جهانبگو درباره هستی و زمان را گوش می دادم. مارتین هایدگر می گوید سر انجام این خدایان هستند که جهان را نجات می دهند. خود را در میان انبوهی از ماشین های بی نام و نشان می بینم. در ترافیک پل صدر از خود سوال می کنم چگونه خدایی می تواند از دل این توده ی ماشین ها ظهور کند؟ نمیدانم یا بهتر بگویم چیز خاصی به ذهنم نمی رسد. انگار که باز در حال طی مسیر دیگری به سمت نا امیدی هستم. هرگاه به زندگی امید بستم، سخت نا امیدم کردم. هرگاه رهایی را در نا امیدی تجربه کردم خود را بی نیاز از امید دیدم. امید دیگر خود به سراغ من آمد بی آنکه چشم به راهش باشم. من چشم به راه خدایی هستم که از دل نا امیدی ها متولد می شود. خدایی که باید درون خود پیدا کنم. خدایی که آدم ها باید در خودشان پیدا کنند و بر این گیجی و خواب و کرختی غلبه کنند. گیجیِ صف طولانی حضور مردم در صرافی برای خرید دلار. آدم هایی که چشم به راه فردایی هستند که فقط زنده بمانند و قدرت بیرونی را حفظ کنند. شهر مرا گیج می کند. هر چه بیشتر در شهر حضور پیدا می کنم با جامعه ای غیر قابل فهم روبرو می شوم. شاید کسی که این حرف ها را بیان می کند خودش را نیز نمی فهمد.

وارد اداره می شوم و از رییس می خواهم کاری به من واگذار کند. بیکاری و عدم تحرک مرا اذیت میکند. مرا به همکار دیگری معرفی می کند و او نیز گویی خواب است. خود نیز نمی تواند حرف هایش را به درستی بیان کند. می گوید مشتریان به چند دسته تقسیم می شوند. مشتری غیر فعال و مشتری که در شش ماه گذشته هیچ فعالیتی نداشته است. می گویم خب هر دوی آنها یک معنی را تداعی میکنند. بزرگترین رنج بودن به نظرم غیر فعال بودن است. فعالیت است که به زندگی مان جان تازه ای می بخشد. گاه فعالیت هایی را از روی غیر فعال بودن انجام می دهیم که هیچ گونه شعف و شوری در آن وجود ندارد. مثل یک شبه پولدار شدن در بازار دلالی و از مسیر پولشویی. این مال و مقام هایی که یک شبه ما را از طبقه همکف به آسمان هفتم می فرستد هیچ لذت و شوری ندارد. چه بسا که همان کالاهای لوکس و تجملاتی که در آسمان هفتم می خریم خود گواهی است بر پوچی. گواهی بر بی معنی بودن زندگی آن آدمی که مال و دارایی اش را خرج این دنیای خالی می کند. تنها آدم هوشیار است که می داند دارایی اش را چگونه خرج کند تا زندگی بار دهد. بارِ بودن و زایش و تولد.

پس فعالیت است که روحمان را تازه می کند. مانند کشاورزی که با طلوع آفتاب بیدار می شود و با زحمت و مشقت فراوان کار می کند و نان شب را فراهم می کند. نانی که با دستان مقدس خودش تهیه شده است و با عشق در تنور محبت پخته می شود. کشاورزی که خستگی لذت بخشی را تجربه میکند و از دل آن روحش به پرواز در می آید. خود را نوازش می کند و در سرزمین خواب ها به خوابی چنان عمیق می رود که در بر حور و ملک سرودی بخواند برای هستی. برای بودن. برای زمینی بودن حضور مکانمند و زمانمندش.

اما در زمانه ی ما از این خستگی ها خبری نیست. چرا که تکنولوژی مهارمان کرده است. همه چیز در بهره برداری از طبیعت و انسان خلاصه می شود. ما آنقدر خسته ایم که نه تنها فرصت آن را داریم که درباره خودمان بیاندیشیم بلکه بی قراریم برای آنکه دیگران را به بی رحمی هر چه تمام مصرف کنیم و سپس دور بیاندازیم. مثل روابط جنسی بی ریشه و بی مفهوم که تنها برای تخلیه کردن خود از آن استفاده می کنیم. برای نابود کردن آن خستگی که از ما نیست. خستگی که هیچ مناسبتی با انسان معنوی ندارد و هیچ به کار او نمی آید. بنابراین نکته ای در حرف مارتین هایدگر نهفته است. باید خدایی ظهور کند و آدم ها را نجات دهد. باید شور فعال بودن در انسان ها زنده شود و تمام اندام های بدن در رقص و حرکتی هماهنگ با طبیعت باشد.

از اداره بیرون می آیم و باز در ترافیک حبس می شوم ولی زمان به سرعت می گذرد و به خانه می رسم. دوچرخه را بر می دارم و در کوچه های شهر دوچرخه سواری میکنم. باید فعال بود و زندگی را در حرکت تماشا کرد. ما فکر می کنیم که زندگی پویایی ندارد و همه چیز ایستا است. کافی است چشمان خود را درست شستشو دهیم و از این خواب خرگوشی بیرون آییم. فعالیت های مجازی خودمان را رصد کنیم و بنگریم که چگونه خستگی مجازی بلای جانمان شده است.

به راه خود ادامه می دهم و با وجود خستگی تمام قلم را بر می دارم تا بار دیگر به خود یاد آوری کنم که فردا روز دیگری است. تا انسان هست زندگی هست. تا زندگی هست حرکتی هست و توقف این جریان سیال معنای زندگی نیست. انسان بودن یعنی فعالیت، جنب و جوش و تحرک و همواره چشم به راه بودن.

سالک است که در جاده رستگاری راه می پیماید و هرگز آرام و قرار ندارد.

سالک است که در نهایت به آرامگاه ابدی خود پرواز می کند.

اردیبهشت ۹۹

زندگیفلسفهمعنادرمانیاضطرابجامعه
۳
۲
پویا میری
پویا میری
علاقمند به پژوهش در دنیای علوم انسانی و تکنولوژی | مدیر محصول | ورزشکار |‌ عکاس | نویسنده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید