خیلی شاکی ام .
از اون بزرگترهایی که بیش از حد از فرزندان خودشون ایراد می گیرن و به قول معروف بهشون گیر میدن . از نظر خودشون چون صلاح بچه هاشون رو می خوان برای همین فکر می کنن که کار خوبی می کنن و به خیال خودشون این انتقادهای بیش از اندازه به نفع اوناست . مثلا فکر می کنن که با گفتن ایرادهای فرزندانشون به اونا و کوچیک کردنشون توی جمع خانواده ، باعث بزرگ شدن اونا در اجتماع میشن . فکر می کنن فرزندانشون اخلاق و رفتار خودشون رو تغییر میدن و در آینده طوری که اونا دوست دارن میشن . تا بهشون افتخار کنن و سرتر از بقیه بچه های فامیل یا دوستان و آشنایان باشه .
واقعا چرا ؟
چرا با روح و روان بچه هاتون بازی می کنین ؟ چرا اعتماد به نفسشون رو پایین میارین ؟ چرا کاری می کنین که احساس حقارت بکنن ؟
اگه فکر می کنین که ایراد گرفتن از فرزندان و تعریف نکردن از اونا ، باعث میشه که اونا انسانی قوی و با صفات عالی به بار بیان ؛ کاملا در اشتباهین . این کار شما نه تنها تاثیر مثبتی توی اونا نداره بلکه به شدت تاثیر منفی درشون داره .
منظور من این نیست که همه ایرادات بچه هاتون رو نادیده بگیرین و با تشویق و تعریف باعث بشین به رفتارهای اشتباهشون ادامه بدن و به قولی لوس بار بیان و در آینده هیچ انتقادی رو از هیچ کسی قبول نکنن و فردی مغرور و خودشیفته باشن . نه ...
نه افراط و نه تفریط .
انتقاد بیش از حد باعث پایین اومدن سطح اعتماد به نفس فرد می شه و این فکر در ذهن اون ایجاد می شه که کسی اون رو دوست نداره و حتی ممکنه کم کم این ایرادات رو خودش هم باور کنه و از خودش هم بدش بیاد . تعریف بیش از حد هم باعث میشه بچه به شدت از خود راضی به بار بیاد و وقتی که بزرگتر بشه و کسی از اون انتقاد بکنه ، رفتار مناسبی نداشته باشه و باعث بشه در مقابل نظر همه گارد بگیره و همه رو به راحتی تحقیر بکنه
شاید هم همون بزرگتر هایی که الان از فرزندان خودشون ایراد می گیرن و اونا رو تحقیر می کنن ، همون بچه های گذشته باشن که توی کودکی مغرور و لوس به بار اومدن .
تعریف و انتقاد به جا بهترین روش تربیتی است .
از دوستان عزیزی که این مطلب رو مطالعه می کنن ، خواهش می کنم که نظرشون رو در این مورد برام بنویسن . آیا موافق هستین یا نه ؟ لطفا با دلیل بفرمایید .
