در ادامه سخنِ عشق، قبل از هر چیز باید به دومین پرسشی که در پست قبلی مطرح شد پاسخ دهیم؛ موازین منطقی ما در پذیرشِ عشقِ کسی چه می‌تواند باشد؟
وقتی حرفِ منطقی بودن پیش می‌آید یعنی قصد و نیت ما این است که عاقلانه تصمیم بگیریم. عاقلانه تصمیم گرفتن یعنی پیروی از یک سری قوانینِ اخلاقی. حتی این پیروی می‌تواند در خیلی جاها ما را مقصر نشان دهد چون عقل، ترازویی است که فقط به سوی حق میل می‌کند و محال است، فردی در تمامِ عمر مُحِق باشد.
پس وقتی شما قصد انتخابِ عاقلانه‌ای را دارید، باید بدانید که انتخابِ عاقلانه یک پیوندِ اخلاقی است که شما به ناچار باید تا آخر عمر متعهد به آن باشید. یعنی متعادل و متواضع و متقارن باشید.
متعادل یعنی همیشه عدل را در افکار و رفتار رعایت کنید.
متواضع یعنی اگر حق به جانب هم باشید نباید طرفِ ناحق را با حق به جانب بودن بکوبید و شرم‌زده‌اش کنید. بلکه طوری باید برخورد کنید که او نیز در حق‌پذیری به شما بپیوندد و رشد کند و این پیروزی را از آنِ خود بداند. زیرا هنگامی که شخصِ خطاکار پی به خطایِ خود برد و از آن
دوری جُست، او نیز همراهِ طرفِ پیروز، رشد می‌کند. زیرا او هم در جرگه‌ی کسانی در می‌آید که پیروِ حق‌اند.
متقارن بودن یعنی؛ من و تو و مایی نباشد هر چه باشد حق باشد، و هر چه حق باشد گردنِ ما در پذیرش آن از مو باریکتر باشد. با پذیرش حق، همگرایی در طرفین شدت می‌یابد یعنی حق‌جویی به اوجِ خود می‌رسد.
پس منطقی بودن این است که هرگز به خاطر منی‌ات خودت، حق را زیر پا نگذاری
