راست و دروغ بودنِ ادعای افراد صرفا از احساساتشان معلوم نمی‌شود! زیرا با در نظر گرفتن این فرض که ۱۰ نفر با شرایط مناسب و مورد قبول خواستگار شمااند تشخیص و انتخاب را برای شما سخت می‌کند. لذا سوالی که از شما باید پرسید این است که میزان سنجش شما برای انتخاب صحیح چیست؟ شما بر اساس چه موازین منطقیی میخواهید دست به گزینش بزنید؟ اگر خودِ شما نیز عاشق یکی از گزینه‌ها هستید که حرفی نیست تنها سوالی که مطرح می‌شود این است که عشق را به چه معنایی در درونِ خود پذیرفته‌اید که ادعای عاشقی می‌کنید؟
پاسخ سوال اول؛ میزان سنجش ما برای انتخاب درست در اکثر مواقع یک چیز است؛ بررسی پیشینه‌ی شخصیتیِ فرد با عقل نه با احساس! یعنی تنها گذشته‌ی خودِ فرد می‌تواند نوعِ نگرش و جهان‌بینی‌‌اش را به ما نشان دهد که او در ادعایش چقدر صادق است. یعنی فردی که با هزاران کس همچون شما مراوده داشته، محال است متعهد به عشق باشد، آن شخصی که به خاطر شما نه به خاطر "خوبی" خود را اصلاح می‌کند، او هنوز خوب نشده است. زیرا باید از او پرسید خوبی چه بدی داشت که تا به امروز از بدی پیروی می‌کردی؟ شاید هم ذاتِ بدِ او چند روزی بخاطر ارضای نفس، لباس خوبی پوشیده تا تو را صید کند و به دام هوس بکشاند! یعنی باید این سوال را از خودمان بپرسیم که اگر من نباشم اون شخص نباید خوب باشد. اخلاق؛ باید مثل خون در زندگیِ شخص جریان داشته باشد.
پس آگاه باشید که شخصیتِ ناپاک هم می‌تواند واژه‌ی مقدس عشق را با زبانِ نامقدسش بر شما تزریق کند. البته باید خاطر نشان کرد که همیشه استثنائاتی وجود دارد ولی ما نمی‌توانیم همیشه خود و اتفاقات مرتبط با خود را جزو مستثنیات قرار دهیم.
این کار بیشتر سقف و طرازِ فهم ما را مشخص می‌سازد و ما در حقیقت خود را قیمت‌گذاری می‌کنیم! به عبارتی بازنده‌ی یک سری کمبودها و عقده‌های پوشیده می‌شویم که آن را در فرد مدعی نه بطور بالفعل بلکه صرفا بالقوه پیدا می‌کنیم و تسلیم می‌شویم، فردِ مدعی نیز وقتی از کمبودهای ما باخبر می‌شود، دلبری‌هایش رنگِ دلخواهِ ما را می‌گیرد تا ما احساس کنیم این همان نیمه‌ی گمشده‌ی ماست، غافل از اینکه او جوفروشی است گندم‌نما...
