عشق واژه مقدسی است که از زبان هر نامقدسی شنیده می‌شود، تعریف خاصی ندارد. به تعبیری؛ صِرفِ تجربه است که از قید واژگان آزاد است. واژه عشق ؛ معانی بسیار دارد و همه بطور کلی تداعی یک معنی می‌کنند. اینکه عده‌ای حُب را از عشق متمایز کردند و دوست داشتن را فراتر از عشق دانستند. بیشتر جنبه‌ی آشفتگی زبانی را در مخدوش نشان دادنِ احساسات بر می‌تابد. ما جهتِ سهولت در ارتباطِ زبانی بود که به ساخت واژه پرداختیم، مگر نه کدام واژه می‌تواند معنا را بطور اَتَمّ در خود حمل کند؟ حال! تجربه‌ی عشق را که ورای هر دین و فرهنگ و زبانی است، کدامین واژه می‌تواند حمل کند؟ اگر عشق و دوست داشتن و حُب و علاقه و.... که مترادف هم‌اند توانِ انتقالِ آن تجربه‌ی شگرف را داشتند، این همه دروغ و حیله از کجا سر در می‌آورد؟ اکنون ما با توجه به چه معیاری پی به صدق در گفتار می‌بریم؟ همه می‌گویند عاشقت هستیم و دوستت داریم؛ از این واژگان تنها یک معنا برداشت می‌شود آن هم اینکه ما معشوق و محبوب کسی هستیم! ولی آیا صدق و کذب احساساتِ کسی را می‌توان از این واژگان فهمید؟
