
صبح را وعده داده بودی
وقتی از ترانهی انگشتانام
گذشتی با حجمی تازه!
به رستگاری کلمه رفته بودی
به ضیافتِ یک بوسه!
تا ریشه بگیری در طلیعهی نور
و به نمایش بگذاری
شکلی از مجالِ بودن را
و هیچ شناسنامهیی نمیدانست
نامِ تو
آونگ شده بر شانههای خوشبختی
ای دقیقههای روشن در زیباییِ رفتار!
بگو چگونه ذره بتکانم!
از سایه
که از هر دریچه ممنوعهیی میریزد
در حصارِ تاریکی
دست بکش به حروفِ جویده
به رگهای متروک
تا بیرون بزنم طیفطیف از منشورِ پنجره
بر گیلاسهای امید
ببین چگونه!
حروفِ الفبا بر سطرها کش میآیند
تا برسند به زاویهی تصدیق.
و طرحی تازه شوند بر مردمکِ چشمهات
این مویرگهای عصیان!
بگو چند لبخند به نیمرخِ روز ببخشم؟
که بابونه از هفت جهت، از آستین باد بریزد
و نامِ تو تشدید شود
بر حواسِ آفتابیام
در ساعتی که رگهات روشنترند.
■شاعر: #مریم_گمار
کتاب #رگهای_روشن
تیر ۱۴۰۱