چراااا
همیشه عجله داشتم دارم و خواهم داشت. یک حس عجیب لعنتی که دست از سر تو بر نمی دارد. سی و پنج ساله که همیشه فکر میکنم دیر شده و باید زود برم برسم. اگه از کلمات کلیدی خودم یه نرخ بگیرم بیشترین چیزی که به بچه هام می گم اینه " زود باشید دیر شد".
هِی استاپ! کجا میری به کجا چنین شتابان . وقتی پسرمو میزارم مهد و سریع دارم نیمه تند می دوم به خودم نهیب می زنم که کجا میری !؟. چی میخوای . نکنه می خوای همه کتابهای نخونده رو بخونی همه ی کلاسها و دوره های نرفته رو بری ؟ بعد می گم نه حتما جلوترا چیزی هست
چی میخوای وایسا. شاید هنوز که ۳۵ سالمه و کلی شاخه و رشته عوض کردم هنوز نمیدونم چی درسته و چه راهی رو باید رفت .
بقول ابی " من هنوز یه بچه ام ساده ی ساده/همه ی دنیا سوار و من پیاده " .طبق همین حدیث پس باید بدوم و برم تا یه جایی حس کمالگرایی لعنتی رو که از بچگی تو ما پرورش دادن راضی کنیم. تازه شاید راضی بشیم شاید نشیم?...