
مفاهیم بنیادین روانکاوی بر اساسِ و با ارجاع به ادبیات شکل گرفتهاند. زیگموند فروید آشنایی عمیقی با مجموعه شاهکارهای ادبی جهان داشت و در آثارش بارها به نمایشنامههای شکسپیر، رمانهای داستایفسکی، اشعار گوته و آثار سایر ادبای برجسته استناد میکرد. امروزه بسیاری از یافتههای مرتبط با روان انسانها، پیشتر در رفتار شخصیتهای آثار ادبی به نمایش گذاشته شدهاند؛ از این رو باید ادبیات را به منزلهی مجموعهای از شواهد و قرائنی که بر نظریههای روانکاوی صحه میگذارند، به دقت خواند و تحلیل کرد (پاینده، 1404، 66).
نشست علمی - ادبی «نقد روانکاوانه» در نظر دارد از طریق ارزیابی گفتار، افکار و رفتار شخصیتهای داستانی به سراغ روانکاوی آنها رود. در همین راستا نمونه موردیهای مطرحشده در هر نشست، تأملبرانگیزترین و دغدغهمندترین داستانهای کوتاه ایرانی و خارجی خواهد بود. همچنین چارچوب نظری مباحث نشستها، مفاهیم برجستهترین نظریههای روانکاوی میباشد.
انجمن علمی - ادبی نردبان هفتم قصد دارد در سومین دوره نقد روانکاوانه، هر ماه به مطالعه و تفسیر یکی از پیچیدهترین داستانهای کوتاه تاریخ ادبیات داستانی بپردازد و روی تحلیل و ارزیابی روان شخصیتهای داستانی آثار فاخر متمرکز شود. دورهمیهای پیشرو بستر مناسبی را برای علاقهمندان به حوزه مطالعاتی مباحث روانشناسی و ادبیات داستانی فراهم ساخته است تا در کنار هم، نگاهی نوین و متفاوت به شخصیتهای داستانی داشته باشیم.
نخستین نشست ادبی از سومین دوره نقد روانکاوانه، جمعه 26 تیرماه 1405 به میزبانی سید پرهام مهاجرزاده و سید پدرام مهاجرزاده در مشهد، کافه کتاب خانه تجربه برگزار خواهد شد.
. منبع: پاینده، حسین. (1404). نظریه و نقد ادبی: درسنامهای میانرشتهای، جلد اول (ویراست دوم)، چاپ سوم، تهران: انتشارات مروارید.