در دنیای حرفه‌ای امروز، همه از اهمیت «شفافیت» و «امنیت روانی» (Psychological Safety) در تیم‌ها صحبت می‌کنیم. اما یک رفتارِ کوچک و به ظاهر ساده وجود دارد که به‌راحتی این دو رکن اساسی را تخریب می‌کند:
پچ‌پچ کردن در محیط کار. وقتی دو یا چند نفر در فضای بازِ دفتر (Open Office) در حال درگوشی صحبت کردن هستند، پیامی که به بقیه تیم مخابره می‌شود، آگاهانه یا ناخودآگاه این است:
۱. «چیزی هست که تو نباید بدانی.»
۲. «ما اینجا هستیم و بقیه آنجا.»
۳. «قضاوت‌گری بخشی از فرهنگ ماست.»
این رفتار، فراتر از کنجکاوی، باعث ایجاد اضطراب در تیم می‌شود. تمرکز افراد را به هم می‌ریزد و باعث می‌شود همکاران به جای همکاری صادقانه، به سمت «محافظه‌کاری» سوق پیدا کنند.
راهکار چیست؟
اگر حرف مهم یا شخصی‌ای داریم:
از ابزارهای چت سازمانی استفاده کنیم.
به اتاق جلسات یا فضای خصوصی برویم.
یا بحث را به زمان استراحت موکول کنیم.
فرهنگِ یک شرکت، مجموعه‌ی کارهایی است که ما در لحظات کوچک انجام می‌دهیم، نه بیانیه‌هایی که روی دیوار نصب می‌کنیم. بیایید یاد بگیریم که اگر موضوعی برای گفتن داریم، یا آنقدر مهم است که عمومی و شفاف بیان شود، و یا آنقدر خصوصی است که جایش در فضای عمومی کار نیست.
نظر شما چیست؟ آیا فکر می‌کنید پچ‌پچ کردن صرفاً یک عادت بی‌ضرر است یا یک زنگ خطر برای فرهنگ سازمانی؟
